tazehaye-elm

جدیدترین مطالب علمی

پلاستیک ها نتایج آزمایشگاهی را تغییر می دهند

تحقیقات نشان می‌دهد نشت مواد شیمیایی محافظ جداره پلاستیکی‌ ابزارهای آزمایشگاهی به درون نمونه‌های زیستی مورد آزمون، می‌تواند نتایج حساس آزمایشگاهی را به شکل فاحشی تغییر دهد و دانشمندان را دچار سردرگمی کند.

در آزمایشگاه‌های زیست‌شناسی هم مانند بسیاری از آزمایشگاه‌های دیگر از ابزارهای پلاستیکی استاندارد برای تعیین میزان تراکم دی.ان.ای یا پروتئین‌های موجود در نمونه‌ها استفاده می‌شود. تحقیق انجام‌شده توسط تعدادی از این آزمایشگاه‌ها و تولید‌کنندگان وسایل آزمایشگاهی نشان می‌دهد ممکن است نشت ترکیبات شیمیایی گوناگون از دیواره این ابزارها به داخل نمونه، نتایج را به شکل فاحشی تغییر دهد و دانشمندان را دچار سردرگمی یا اشتباه کند.

به گزارش نیچر، یکی از روش‌های استاندارد ارزیابی تراکم و تشخیص بعضی فاکتورهای کلیدی مولکول دی.ان.ای و تعدادی از پروتئین‌های موجود در نمونه، تعیین سطح جذب پرتوهای فرابنفش در طول موجی‌ بین 220 تا 260 نانومتر توسط این مولکول‌‌ها است. اما روش‌های به کار گرفته‌شده در آزمایشگاه‌های زیست‌شناسی مولکولی باعث می‌شود از این ابزارهای پلاستیکی، ترکیباتی به درون نمونه نشت‌ کنند که پرتوهای فرابنفش را در طول موجی مشابه جذب می‌کنند. تحقیقات انجام شده توسط محققان دانشگاه ایالتی تگزاس در سن‌مارکوس، نشان می‌دهد انحراف از نتایج در این حالت می‌تواند تا 300‌درصد مقادیر حقیقی باشد.

کوین لوییس، متخصص ژنتیک مولکولی و نویسنده این تحقیق می‌گوید: «نشت مواد شیمیایی از جداره داخلی لوله‌های پلی‌پروپیلن به درون نمونه‌ها باعث می‌شود تراکم مواد زیستی چندین برابر آنچه که هست، ارزیابی شود».

مایکل رابسون که دانشجوی تحصیلات تکمیلی است هم تجربه جالبی در این زمینه دارد. تحقیقات او نشان می‌دهند آب خالص پس از حدود 30 دقیقه گردش در سانتریفوژ - که منجر به گرم‌شدن تدریجی آن می‌شود- شروع به جذب نور در طول موج‌های اختصاصی دی.ان.ای می‌کند! نتایج تحقیق باعث می‌شود رابسون و همکارانش به نشت مواد شیمیایی در آب مظنون شوند و ده نمونه ابزار مشابه را از سازندگان گوناگون با استفاده از طیف‌سنج جرمی مورد بررسی قرار دهند تا میزان دقیق نشت مواد به آب تعیین شود.

بررسی‌ها نشان می‌دهند افزایش دمای لوله‌های آزمایشگاهی تا دمای 37 درجه سانتیگراد و استفاده از حلال‌های غیرآلی - مورد استفاده در تشدید واکنش آنزیمی، استخراج پروتئین و واکنش‌های زنجیره‌ای پلیمراز- می‌تواند روند این فرایند را تسریع کند.

لویس می‌گوید: «شکی وجود ندارد که بعضی از نتایج، حداقل در تعیین تراکم مواد نادرست هستند، این مورد را مقایسه بین نمونه‌ها و نمونه کنترل نیز نشان می‌دهد. بازبینی نتایج با استفاده از روش‌های دیگری مانند ژل الکتروفورز یا فلوریمتری که در آنها نشت مواد شیمیایی تأثیری در نتیجه ندارد، می‌تواند به تصحیح اعداد و ارقام کند».

مشکل جهانی
این تیم تنها گروهی نیست که نسبت به تغییر نتایج آزمایشگاهی توسط ابزارهای پلاستیکی هشدار داده است. دو سال پیش نیز محققان کانادایی دریافتند، مواد شیمیایی موجود در پیپت‌ها یا سایر ابزارهای پلاستیکی آزمایشگاهی در تعیین میزان فعالیت آنزیم مورد مطالعه‌شان دخالت کرده‌اند. در سال جاری هم محققان آلمانی در مورد پتری‌های ساخته‌شده از پلی‌استایرن و تغییر نتایج کشف بافت‌های سلولی اعلام نظر کرده‌اند.

اندرو هولت، داروشناس دانشگاه آلبرتا در ادمونتون، کانادا می‌گوید: «علیرغم تمامی این تلاش‌ها و تحقیقات هنوز هم بسیاری از پیپت‌ها و پتری‌های آزمایشگاهی، مشکل نشت مواد شیمیایی در حلال‌ها و بافرها و تغییر نتایج را دارند».

این مشکل به مراکز پزشکی هم راه پیدا کرده است، سال گذشته هولت و همکارانش زمانی که آزمایشگاه بیمارستان سازنده پیپت‌ها را عوض کرد، نوعی اختلال کمیاب سوخت‌و‌ساز را گزارش کردند!

لوییس تلاش می‌کند از ابزارهای پلاستیکی‌یی استفاده کند که حداقل افزودنی‌های شیمیایی را داشته باشند. او می‌گوید: «این ابزارها شکننده‌تر هستند و به دلیل از دست‌دادن این لایه محافظ شیمیایی زودتر از بین می‌روند اما نتایج به دست آمده به مراتب مطمئن‌تر است».

+ نوشته شده در  جمعه هفدهم اردیبهشت 1389ساعت 0:48  توسط محمد  | 

اسبی به اندازه کف دست

به زودی می‌توانید اسب‌های کوچک را به عنوان حیوان خانگی در خانه یا حتی آپارتمان خود نگه دارید! دانشمندان موفق شده‌اند با دست‌کاری ژنتیکی، کوچک‌ترین اسب دنیا را با تنها 2.7 کیلوگرم به دنیا بیاوند که از یک سگ هم کوچک‌تر است.

به گزارش وایرد، کوچک‌ترین اسب دنیا با 2.7 کیلوگرم وزن در زمان تولد،‌ اواخر آوریل/ اوایل اردیبهشت امسال، به دنیا آمد.

اما این اسب کوچولو که اینشتین نام گرفته ، برای همیشه رتبه کوچک‌ترین اسب دنیا را در کتاب رکوردداران گینس از آن خود نخواهد داشت. چرا که به گفته سامانتا بروکز، ژنتیک‌دان، محدودیتی در کوچک‌ کردن اندازه اسب‌ها وجود ندارد. به گفته وی،‌ علی‌رغم تلاش‌های موفقیت‌آمیزی که تا به حال در زمینه کاهش اندازه اسب‌ها صورت گرفته، هنوز زمان لازم است تا بتوانیم اسبی داشته باشیم که هم کف دستمان جا بگیرد و هم خوشحال و سالم و سرحال باشد!

در حقیقت طی سال‌های اخیر، دانشمندان به دست‌کاری اندازه پستانداران علاقه‌مند شده‌اند. سال 2007/ 1386 بود که محققین کشف کردند یک ژن خاص نقش عمده‌ای در تعیین اندازه سگ‌ها دارد. دستکاری این ژن موجب شد که امروز بتوان سگ‌ها را در هر اندازه‌ای در بازار پیدا کرد!

البته در مورد اسب‌ها، مسئله ژنتیک مربوط به اندازه، به این سادگی نیست و می‌توان گفت که هنوز یک معما است. اما از آن مهم‌تر، این است که معلوم نیست چرا مردم این همه حیوانات کوچک را دوست دارند!

ویدئوهای منتشر شده از اینشتین بیشتر از 750هزار بار در اینترنت تماشا شده است. صاحب این اسب کوچولو، چارلی کنتل درباره حس داشتن چنین اسبی می‌گوید: «البته من سوارکاری را دوست دارم. اما داشتن یک اسب کوچک، بیشتر برای حس دوستانه آن است،‌ این کار به آدم دلگرمی می‌دهد.»

البته دستکاری حیوانات خیلی وقت‌ها عوارض جانبی مانند کوری یا کری را به دنبال دارد. در واقع هنگام دستکاری ژن‌ها،‌ باید تعادل همه چیز در نظر گرفته شود اما اغلب، مواردی از قلم می‌افتند. دلیل آن هم این است که در پستانداران، اغلب ژن‌ها بیش از یک مورد را در کنترل دارند و دستور ساخت پروتئین‌هایی را می‌دهند که چندمنظوره هستند. بنابراین وقتی یک ژن را تغییر می‌دهیم، در حقیقت تنها یک مورد را دستکاری نکرده‌ایم.

برای نمونه،‌ در سگ‌های آپالوسا، ژنی که طرح لکه‌های بدن را بر عهده دارد، ‌سهم مهمی نیز در بینایی دارد. در نتیجه وقتی محققین ژن های سگ را برای رسیدن به سگی به ظاهر زیبا دستکاری کردند، بسیاری از این حیوانات کور متولد شدند.

به علاوه از ژنتیک هم که بگذریم، مسائلی مثل سبک زندگی به میان می‌آیند که بر سلامتی و سرحالی حیوان تاثیر می‌گذارند. 

در هر حال،‌ به نظر می‌رسد که خرد جمعی باید تصمیم بگیرد که چنین دستکاری‌هایی اخلاقی هستند یا نه. کنتل اصرار دارد که داشتن چنین حیواناتی، به انسان فرصت تجربه احساس‌هایی را می‌دهد که در غیر این صورت به کلی از آن‌ها محروم می‌بود. به اعتقاد وی، وقتی کنار یک اسب 76 سانتی‌متری راه می‌روید،‌ می‌توانید او را لمس کنید و پابه‌پایش قدم بزنید و ترسی از آسیب و ضربه هم نداشته باشید. 

به نقل از: khabarnoline

 

+ نوشته شده در  جمعه هفدهم اردیبهشت 1389ساعت 0:44  توسط محمد  | 

ایگنیتور یا آی.تی.ای.آر، کدام یک خورشید را روی زمین می سازد؟

یک فیزیکدان ایتالیایی مدعی شده که راکتور گداخت هسته‌ای بسیار کوچک‌تر و با کارامدی بسیار بالاتری ساخته که منحصر به فرد است. آیا این راکتور جدید می‌تواند رویای تولید انرژی پاک و ارزان را به سرانجام برساند؟

ایتالیا و روسیه با قراردادی که هفته پیش در میلان امضا کردند،‌ روی پروژه راکتور گداخت هسته‌ای فشرده‌ای به نام IGNITOR (ایگنیتور) سرمایه‌گذاری کردند. این در حالی است که بر اساس گزارش نیچر،‌ دانشمندان علوم گداهت هسته‌ای‌ شک دارند که ادعای مبتکر این راکتور مبنی بر این که ساخته‌اش نسبت به ITER (آی.تی.ای.آر) گام بزرگ‌تری در راه پیشرفت است، درست باشد.

گداخت هسته‌ای چیست؟
در گداخت هسته‌ای، دو هسته سبک، اغلب دوتریوم و تریتیوم (ایزوتوپ‌های هیدروژن که در هسته آن‌ها علاوه بر یک پروتون، به ترتیب یک نوترون و دو نوترون اضافه وجود دارد)،‌ با هم ترکیب می‌شوند. جرم محصول اندکی کم‌تر از جرم ذرات اولیه است و این اختلاف جرم طبق فرمول معروف آلبرت اینشتین، E=mc2 به انرژی تبدیل می‌شود. این همان فرایندی است که در مرکز خورشید و دیگر ستارگان انجام می‌شود و انرژی بسیار زیاد این اجرام آسمانی را تولید می‌کند.

ایگنیتور و آی.تی.ای.آر هر دو از یک ابزار دونات شکل به نام توکامک استفاده می‌کنند که با نیروی مغناطیسی، دو واکنش‌دهنده را در پلاسمای فوق‌العاده داغ ترکیب می‌کند. اما توکامک ایگنیتور با شعاع 1.3 متری در مقایسه با شعاع 6.2 متری آی.تی.ای.آر به مراتب کوچک‌تر است، اما میدان مغناطیسی خیلی قوی‌تری دارد.

به علاوه، برخلاف آی.تی.ای.آر،‌ هدف نهایی ایگنیتور این است که به حالت اشتعال پلاسما برسد،‌ حالتی که در آن به قدری نیروی گداخت هسته‌ای بالاست که بدون نیاز به گرمای بیرونی، واکنش صورت می‌گیرد. از طرف دیگر، آی.تی.ای.آر قرار است ده برابر میزان انرژی که برای حفظ گداخت هسته‌ای مصرف می‌کند، انرژی تولید کند.

آغاز ایگنیتور
ایده اولیه ایگنیتور متعلق به فیزیک‌- پلاسماشناس ایتالیایی، برونو کوپی در دهه 1970 / 1350 است. با حمایت مالی 20 میلیون یورویی (معادل 27 میلیون دلار آمریکا)‌ از طرف دولت ایتالیا، کوپی به همراه گروه کوچکی از همکارانش در آمریکا و ایتالیا، توانست به ایگنیتور برسد و نمونه اولیه آن را بسازد.

کوپی مدت طولانی مبارزه کرد تا توانست ایده‌ مربوط به سرمایه‌گذاری روی آی.تی.ای.آر را تغییر بدهد. در نهایت،‌ هفته گذشته طی قراردادی مشترک قرار شد که کوپی به همراه آژانس ملی فناوری‌های جدید، انرژی و محیط ایتالیا (ENEA) با اوگنی ولیخوف،‌ مدیر موسسه کوچاتوف در مسکو همکاری کند تا طرح را تکمیل کنند و آن را در سایت ترینیتی در نزدیکی مسکو بسازند. ولیخوف مدیریت شورای آی.تی.ای.آر را هم بر عهده دارد.

کوپی مدعی است که اگر قرار باشد روزی گداخت هسته‌ای بتواند انرژی زیادی را تولید کند، راکتور او است که دارد راه درست را به این سو می‌رود. به اعتقاد وی، این که آی.تی.ای.آر قرار است ده برابر میزان مصرفش،‌ انرژی تولید کند، که به نام ضریب تولید انرژی گداخت هسته‌ای یا ارزش کیو شناخته می‌شود، در مقیاس واقعی عملی خیلی ناچیز است و این مقدار برای برنامه‌های انرژی آینده کافی و جوابگو نخواهد بود.

کسی باور نمی‌کند؟
اما دانشمندان علوم گداخت هسته‌ای، در عین پذیرش این پروژه جدید،‌ با اظهارات کوپی قانع نشده‌اند که امتیازات راکتور ایگنیتور بیشتر از آی.تی.ای.آر باشد.

گونتر هاسینگر، مدیر علمی موسسه فیزیک پلاسمای ماکس پلانک در گارچینگ آلمان، معتقد است که حتی اگر پروژه ایگنیتور موفقیت‌آمیز هم باشد، باید در عمل در مقیاسی هم‌ اندازه آی.تی.ای.آر احداث شود چون این راکتور به قدری کوچک طراحی شده که هیچ فضایی برای نصب قطعاتی که برای گرفتن انرژی تولید شده لازم هستند،‌ باقی نگذاشته است.

گونتر در این باره توضیح می‌دهد: «این که بگوییم به یک جواب ساده رسیده‌ایم و دیگر دانشمندانی که به دنبال یک راکتور خیلی گران هستند،‌ عقلشان را از دست داده‌اند،‌ بیش‌از حد اغراق‌آمیز است.»

استیو کاولی، مدیر مرکز انرژی گداخت هسته‌ای کولهام در انگلستان هم آی.تی.ای.آر را در مقیاس یک نیروگاه برق صنعتی می‌داند و معتقد است که ایگنیتور تنها برای یک آزمایش علمی جذاب خواهد بود. وی تصدیق می‌کند که ارزش کیوی بالاتر خوب است. با این حال می‌افزاید:‌ «کیوی 10 یک رقم محافظه‌کارانه است که می‌تواند به بیست هم برسد. برخی حتی پیش‌بینی کرده‌اند که آی.تی.ای.آرهم می‌تواند به مرحله احتراق برسد،‌ اما ما خیلی هم اسیر رسیدن به این مرحله نیستیم».

هاسینگر حتی بیشتر به عملی بودن ایگنیتور شک دارد. به گفته وی تیم کوپی قصد دارند پلاسما را با جریان الکتریکی گرم کنند، فرایندی که گرمایش اهمی نامیده می‌شود و به اعتقاد هاسینگر شدنی نیست. در پروژه آی.تی.ای.آر گرمایش اهمی با دو روش دیگر گرم کردن پلاسما تکمیل می‌شود؛ تزریق اشعه خنثی و امواج الکترومغناطیسی. هاسینگر می‌آفزاید: «مطالعات و بررسی‌های ما نشان می‌دهد که گرمایش اهمی به تنهایی جواب نمی‌دهد.»

اما کوپی این انتقاد را رد می‌کند. وی مدعی است که گرمایش اهمی بیشتر از آن‌چه تصور می‌شود توانایی گرم کردن پلاسما را دارد. به علاوه به گفته کوپی، ایگنیتور یک سیستم گرمایش پلاسمای دیگر به نام گرمایش یون- سیکلوترون تشدیدشده هم دارد.

بر اساس بررسی‌های سال 2003/ 1381 آژانس ملی فناوری‌های جدید، انرژی و محیط ایتالیا، برای ساخت ایگنیتور در حدود 226 میلیون یوروی دیگر لازم است،‌ این در حالی است که نه روسیه و نه ایتالیا هنوز این هزینه را متقبل نشده‌اند. با این حال کوپی اظهار داشته که این هزینه‌ها پایین خواهند آمد.

+ نوشته شده در  جمعه هفدهم اردیبهشت 1389ساعت 0:41  توسط محمد  | 

هفت شب، هفت آسمان

در آسمان این هفته می‌توانید ماه را در طول روز هم ببینید، چهار سیاره از پنج سیاره‌ای را که می‌توان با چشم دید، به سادگی در آسمان تشخیص دهید و از همه مهم‌تر، این‌که علاوه بر سیارات با چند ستاره پرنور و مشهور نیز آشنا شوید.

وضعیت ماه
در ساعت 8:45 شانزدهم اردیبهشت، ماه به حالت تربیع دوم می رسد. در این زمان، ماه سه چهارم مدار خود به دور زمین را طی کرده و نصف سطح روشن آن رو به زمین قرار دارد. ماه در نیمه شب از افق شرقی طلوع می‌کند و در زمان طلوع خورشید در میانه آسمان قرار دارد. اگر چشمان جستجوگری داشته باشید، در صبح هنگام و پس از طلوع خورشید نیز آن را در آسمان خواهید یافت. در شب‌های بعد، سطح درخشان ماه(فاز ماه) به تدریج کاهش می یابد، به‌طوری‌که در پایان این هفته به صورت هلال در صبح‌گاه قابل مشاهده خواهد بود.

اوج ماه
مدار ماه به دور زمین، بیضوی است. در مدارهای بیضوی برخلاف مدارهای دایروی فاصله جرم گردش کننده از جرم مرکزی ثابت نیست. بنابراین در حرکت ماه به دور زمین، فاصله آن از ما ثابت نیست و تغییر می‌کند. هنگامی‌که ماه در بیشترین فاصله خود از کره زمین قرار می‌گیرد، آن را اوج ماه می‌نامند. در ساعت 20:23 ، هفدهم اردیبهشت، ماه به اوج خود می‌رسد و در این حالت، فاصله‌اش از زمین به 404236 کیلومتر خواهد رسید.

سیارات

عطارد(تیر): در نزدیکی خورشید قرار دارد و غیر قابل مشاهده است.
زهره(ناهید): پس از غروب خورشید، درخشان‌ترین جسمی است که در افق غربی و در ارتفاعی نه چندان زیاد از محل غروب خورشید می‌توان مشاهده کرد. رنگ آن نیز سفید است.
مریخ(بهرام): در ابتدای شب در ارتفاع زیادی از جنوب غربی آسمان قرار دارد. ویژگی بارز این سیاره، رنگ قرمز آن است.
مشتری(برجیس): در هنگام سحر، به صورت جرم درخشانی در افق شرقی قابل رویت است. در صبح‌گاه 20 اردیبهشت، هلال آخر ماه به نزدیکی این سیاره می‌رود.
زحل(کیوان): پس از غروب خورشید در ارتفاع زیادی از افق جنوب آسمان قابل مشاهده است. رنگ زرد و درخشندگی آن که بیش‌تر از دیگر اجرام اطراف است، می‌تواند شما را در یافتن آن کمک کند.

مقارنه داخلی سیاره عطارد
دو سیاره ناهید و عطارد، به دلیل آنکه مدارشان داخل مدار زمین به دور خورشید است، سیارات داخلی نامیده می‌شوند. این درحالی است که بعضی وقت‌ها به اشتباه، چهار سیاره زمین‌مانند یعنی عطارد، ناهید، زمین و مریخ را سیاره داخلی می‌نامند. حواستان باشد اشتباه نکنید.
در حرکت مداری این سیارات، گاهی اوقات سیاره در میان خط واصل زمین و خورشید قرار می‌گیرد و از دید ما، سیاره با خورشید هم‌خط می شود. به این حالت، مقارنه داخلی گفته می‌شود. در ساعت 20:30 روز هجدهم اردیبهشت، مقارنه داخلی سیاره عطارد اتفاق می‌افتد. بنابراین همان‌طور که اشاره شد، در این هفته سیاره عطارد به خورشید نزدیک است و قابل مشاهده نخواهد بود.

اگر سیارات همه در یک صفحه به دور خورشید می‌گشتند، به هنگام مقارنه داخلی می‌توانستیم قرص تاریک سیاره را ببینیم که از مقابل قرص خورشید می‌گذرد. به این پدیده، عبور یا گذر گفته می‌شود. اما صفحه مداری سیاره عطارد نسبت به صفحه مداری زمین به اندازه 7 درجه کج است و درنتیجه در هر مقارنه داخلی، این سیاره از مقابل قرص خورشید عبور نمی‌کند. اما از آن‌جایی‌که عطارد هر 88 روز یک‌بار به دور خورشید می‌گردد، هر چند سال یک‌بار می‌توان عبور عطارد را از روی زمین دید.

سیاره ناهید هم مدار کجی دارد و از آن‌جایی‌که به زمین نزدیک‌تر است؛ خیلی بیشتر طول می‌کشد تا از مقابل قرص خورشید عبور کند. عبور ناهید از مقابل خورشید هر 122 سال، دو بار به فاصله 8 سال از یکدیگر اتفاق می‌افتد. آخرین عبور ناهید از مقابل خورشید در خرداد 1383 اتفاق افتاد و عبور بعدی در سال 1391 خواهد بود.

صورت‌‌های فلکی
از زمان‌های بسیار دور، منجمان تعدادی از ستارگان را که در کنار یکدیگر قرار داشتند، با خطوط فرضی به یکدیگر متصل کرده‌اند و بر هر یک نامی نهاده‌اند. بدین ترتیب آسمان شب به محدود‌ه‌هایی تقسیم شده که اصطلاحا «صورت فلکی» نام گرفته‌اند. تعداد کل صورت‌های فلکی کره آسمان 88 عدد است که هر شخصی بر حسب موقعیت جغرافیایی و زمان، تعدادی از آنها را می‌تواند مشاهده کند. از این پس سعی می‌کنیم برخی از آن‌ها را که به راحتی از شهرهای بزرگ نیز دیده می‌شوند، به شما معرفی کنیم.

این روزها اگر ساعتی پس از غروب خورشید به آسمان بنگرید، سیاره ناهید را با آن درخشندگی بی‌نظیر به سادگی می‌توانید تشخیص دهید. اما اطراف این سیاره هم پر از ستارگان پرنور است. اگر هم ارتفاع با ناهید به سمت چپ بروید، به ستاره نارنجی/قرمزی می‌رسید که یدالجوزا نام دارد. پایین‌تر از یدالجوزا، سه ستاره نزدیک به یکدیگر را می‌بینید که بر یک خط قرار گرفته‌اند و اگر افق بازی داشته باشید، پایین‌تر از آن‌ها ستاره سفیدی را می‌بینید که به اندازه یدالجوزا می‌درخشد و رِجل‌الجبار خوانده می‌شود. این پنج ستاره، نخستین اجرامی هستند که در صورت فلکی جبار / شکارچی خودی نشان می‌دهند. جبار به شکل آدمی است که ستاره نارنجی یدالجوزا در شانه چپ، سه ستاره وسط در کمربند و ستاره سفید رجل‌الجبار در پای راست او واقع است.

اگر کمربند جبار را رو به سمت چپ امتداد دهید، به ستاره‌ای سفید-آبی می‌رسید که پس از سیاره ناهید، درخشان‌ترین جسم آسمان است. این ستاره که هم ارتفاع با سیاره ناهید و در افق جنوب‌غربی قرار گرفته، شباهنگ یا شعرای یمانی است و درخشان‌ترین ستاره آسمان شب است.

اگر کمربند جبار را در جهت مخالف و به سمت راست امتداد دهید، به ستاره‌ای زرد-نارنجی می‌رسید که در فاصله‌ای نسبتا نزدیک از سیاره ناهید قرار گرفته. این ستاره، دَبَران نام دارد و پرنورترین ستاره صورت‌فلکی ثور / گاو است. اگر کمی دقت کنید، خوشه ستاره‌ای قلائص را در اطراف ستاره دبران می‌بینید که همانند عدد 7 در اطراف این ستاره قرار گرفته‌اند.

در سمت راست ناهید و در ارتفاعی بسیار بالاتر، ستاره‌ای سفید / زرد و پرنور در شمال غربی آسمان قرار گرفته است. این ستاره عَیّوق نام دارد و ششمین ستاره پرنور آسمان را لقب می‌کشد.

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  جمعه هفدهم اردیبهشت 1389ساعت 0:38  توسط محمد  | 

نانو ذره ای که سلولهای سرطانی را از تکثیر باز می دارد

 محققان موفق شده‌اند با ایجاد نانوذرات حامل آر.ان.ای تداخلی، سیستم دارویی جدیدی را ابداع کنند که می‌تواند جلوی تکثیر سلولی را در تومورهای بدخیم پوستی بگیرد و ملانوم را در افراد مبتلا به آن مهار کند.

این برای اولین‌بار است که محققان توالی‌های کوچکی از آر.ان.ای را که می‌توانند به شکل مؤثری ظهور ژن‌های عامل تکثیر سلولی را متوقف کنند، در درمان تومورهای پوستی به کار می‌گیرند.

این تکنیک که «تداخل آر.ان.ای» نامیده می‌شود، با اینکه برای محققانش جایزه نوبل علوم طبیعی و پزشکی سال 2006 را به ارمغان آورده، اما به دلیل ملاحظاتی تاکنون در آزمایش‌های بالینی به کار گرفته نشده است. بخشی از این نگرانی‌ها به نحوه انتقال این توالی‌ها به درون بدن فرد مربوط می‌شود. کد شدن ژن

به گزارش نیچر، مارک دیویس و همکارانش در مؤسسه فناوری کالیفرنیا در پاسادنا به تازگی موفق به ابداع روشی شده‌اند که می‌توان به کمک آن ذراتی حاوی این توالی‌ها را به بدن بیماران مبتلا به ملانوم -نوعی سرطان بدخیم پوست- انتقال داد. این گروه پس از نمونه‌برداری از بافت تومور و تجزیه آن در بیماری که درمان‌ شده بود، نشان داد ذرات حاوی توالی تعریف‌شده، توانسته‌اند ظهور RRM2 یکی از ژن‌های کلیدی عامل بیماری را که در تکثیر بی‌رویه سلول‌های سرطانی نقش اساسی دارد، مهار کنند.

محققان برای اجرای این تکنیک از دو قطعه پلیمر به علاوه پروتئینی که به گیرنده‌های روی سطح سلول‌های سرطانی متصل می‌شود و قطعاتی از آر.ان.ای که آر.ان.آی کوچک تداخل‌کننده یا siRNA نامیده می‌شوند و نقش آنها جلوگیری از ترجمه ژن RRM2 به پروتئین است، استفاده کردند. این قطعات تداخلی کوچک با اتصال به «آر.ان.ای پیامبر» که وظیفه ارسال رمز ژن را به بخش ساخت پروتئین در سلول‌ها به عهده دارد، عمل پروتئین‌سازی را مختل خواهند کرد.

اجزای تشکیل‌دهنده این ذرات زمانی که در آب با یکدیگر ترکیب شوند، نانوذراتی به طول تقریبی70 نانومتر ایجاد خواهند کرد که می‌توانند به سادگی همراه جریان خون در بدن جابجا شوند و در نهایت به مویرگ‌های تغذیه‌کننده سلول‌های تومور برسند. در این مرحله ذرات به دیواره سلول‌ها متصل می‌شوند و پس از آن جذب خواهند شد.

درون سلول هر ذره می‌شکند، آر.ان.ای کوچک تداخل‌کننده آزاد می‌شود و سایر اجزا به سادگی توسط ادرار از بدن دفع خواهند شد. دیویس می‌گوید: «این ذره دور از چشم گلبول‌های سفید وارد بدن می‌شود، سیستم ایمنی را دور می‌زند، به هدف می‌رسد و پس از تجزیه از بدن فرد خارج می‌شود».

هدف تنها سلول‌های سرطانی هستند
مطالعات بالینی این تیم در فاز اول برای تعیین میزان امنیت این روش برای بیماران که روی 15 داوطلب انجام‌‌شده، رضایت‌بخش بوده است. در تجزیه تومور متعلق به 3 تن از این بیماران، توالی‌های مورد انتظار وجود داشته‌اند و در حداقل یک نفر سطح پروتئین‌های عامل تکثیر سلولی در تومور به پایین‌تر از سطح اولیه-پیش از آغاز درمان- رسیده است. علاوه بر این بیمارانی که سطح بالاتری از این ذرات دریافت کرده‌اند، تعداد آر.ان.ای تداخلی بیشتری در سلول‌های سرطانی داشته‌اند.

با این حال محققان به آزمایش‌های بالینی بیشتری نیاز دارند تا از کم‌خطر یا بی‌خطر بودن این درمان روی انسان اطمینان حاصل کنند. دیویس می‌گوید: «این مطالعه تا اینجا هم نشان‌ داده که این نانوذرات نه تنها در محیط آزمایشگاه می‌توانند ژن‌های مضر را هدف بگیرند، بلکه در بدن انسان نیز رفتار مشابهی خواهند داشت. ما می‌خواهیم با هدف گرفتن ژن‌های خاص، کمترین آسیب را به بدن بیماران وارد کنیم و امیدواریم در زمان از میان رفتن تومور، فرد بتواند با آرامش به زندگی ادامه دهد».

این روش درمان هم نگرانی‌هایی را ایجاد کرده و مطمئنا منتقدانی دارد. یکی از این افراد، توماس تاشل، زیستشناس مولکولی دانشگاه راکفلر در نیویورک است، او می‌گوید: «این نتیجه جالب است اما دوزهای متعددی از این نانوذرات به بیماران تزریق شده و باید دید این ذرات در پایین‌ترین دوز چقدر مؤثر بوده‌اند. امیدوارم آینده صحت این آزمایش و نتایج حاصل از آنرا به ما اثبات کند».

دانیل اندرسون که مهندس زیست‌پزشکی از ام.آی.تی، مؤسسه فناوری ماساچوست است و برای انتقال آر.ان.آی تداخلی به داخل سلول‌ها دارد تلاش می کند، می‌گوید: «داده‌ها حرکت موفقی را نشان می‌دهند. همیشه در آزمایش‌های بالینی نگرانی‌های متعددی وجود دارد ولی واقعیت اینست که عملکرد سیستم‌های انتقال دارو در نمونه‌های آزمایشگاهی با انسان تفاوت فاحشی دارد و ما برای رسیدن به نتیجه مطلوب ناگزیر از انجام این آزمایش‌‌ها روی داوطلبان انسان هستیم. البته این شیوه‌ای نیست که ما داریم برای انتقال دارو روی آن کار می‌کنیم».

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم اردیبهشت 1389ساعت 1:34  توسط محمد  | 

نابینایان لبخند دیگران را می بینند

دانشمندان روشی برای نمایش احساسات افراد به نابینایان پیدا کرده‌اند. یک وب‌کم، تصویر فرد مقابل را ثبت می‌کند و پس از تحلیل نرم‌افزاری، نتیجه آن روی نمایشگر انعطاف‌پذیری به شکل حروف بریل مشخص می‌شود.

بدون داشتن قدرت بینایی ، تفسیر کردن و فهمیدن حالات چهره دیگران ممکن نیست .اما شفیق الرحمان از دانشگاه Umeå در تز دکترای خود، فناوری جدیدی را معرفی کرده که این محدودیت را برای نابینایان برطرف می‌کند. این فناوری که کد بریل برای احساسات نام دارد، می‌تواند فرصت‌های تازه‌ای را برای ارتباطات اجتماعی به نابینایان بدهد.

به گزارش ساینس دیلی، نداشتن حس بینایی می‌تواند زندگی یک فرد را با محدودیت‌های زیادی روبه‌رو کند. شاید آشکارترین محدودیت ، مشکل مسیریابی و راه رفتن باشد، اما جزئیات کوچک زندگی روزانه نیز از جمله مواردی است که یک فرد نابینا قادر به دیدن آن‌ها نیست.

ندیدن چهره فرد در حین صحبت کردن یکی از این محدودیت‌هاست . حالات چهره اطلاعات احساسی زیادی را منتقل می‌کنند و در ارتباطات اهمیت بسیار زیادی دارند. برای مثال دیدن یک لبخند در چهره دیگران می‌تواند نشان‌دهنده لذت ، جلب توجه ، آرامش و مانند آن باشد . به این ترتیب از دست دادن حالات چهره می‌تواند موانعی را در ارتباطات اجتماعی برای نابینایان به همراه داشته باشد.

شفیق الرحمان در این باره گفت: «افراد نابینا سعی می‌کنند با استفاده از حس‌های دیگر مانند شنیدن، قسمتی از این اطلاعات از دست رفته را جبران کنند. اما فهمیدن احساسات پیچیده فقط از طریق صدا مشکل است».

او در تز دکترای خود به یک مشکل جدی پاسخ می‌دهد، این‌که چگونه می‌توان به افراد نابینا امکان دیدن احساسات دیگران را داد؟

برای ممکن ساختن این خواسته ، یک گروه تحقیقاتی فناوری جدیدی را با استفاده از وب‌کم‌های معمولی ، یک سخت‌افزار کوچک به اندازه یک سکه و یک صفحه نمایش لمسی موسوم به tactile display طراحی کردند. با استفاده از این تجهیزات محققان توانستند به نابینایان امکان تفسیر مستقیم احساسات دیگران را بدهند.

اطلاعات تصویری از طریق دوربین به یک الگوی لرزان پیشرفته تبدیل شده و توسط این صفحه نمایش‌های لمسی روی پوست فرد نابینا نمایش داده می‌شود . لرزاننده‌ها به صورت متوالی فعال می‌شوند تا اطلاعات داینامیکی را در مورد نوع احساس یک فرد و میزان شدت آن فراهم کرده و به فرد نابینا منتقل کنند.

اولین قدم برای کاربران یادگرفتن الگوهای چهره است . ابتدا حس‌های مختلف در برابر یک دوربین نمایش داده شده و سپس ترجمه آن‌ها به صورت یک الگوی لرزان در می‌آید. در حین این آزمایش، یک صفحه نمایش لمسی در پشت صندلی فرد نابینا وصل می‌شود. البته در هنگام ارتباط با دیگران می‌توان از یک صفحه جایگزین که روی ساعد نصب می‌شود نیز استفاده کرد.

مهم‌ترین موضوع در این تحقیقات، توصیف احساسات مختلف و پیدا کردن راهی برای نمایش آن‌ها با استفاده از مهندسی بیوپزشکی پیشرفته و فناوری‌های تصویری کامپیوتری است . بودجه این پروژه توسط شورای تحقیقات سوئد تامین شده است.

محققان شرکت Videoakt AB برای این فناوری که به زودی به عنوان یک محصول جدید در بازار به فروش خواهد رسید، موفق به دریافت حق اختراع و ثبت شده‌اند. البته میتوان از این فناوری به عنوان یک ابزار ارتباطی برای دیدن انسان‌ها در قسمت‌ها و کاربردهای دیگر نیز استفاده کرد.

شفیق الرحمان در این باره گفت: «ما با موفقیت توانستیم این فناوری را در تلفن‌های همراه برای نمایش لمسی مسابقات زنده فوتبال و انتقال اطلاعات احساسی انسان‌ها از طریق لرزاننده‌ها استفاده کنیم. این یک روش جالب و منحصر به فرد برای استفاده بهتر از تلفن‌های همراه است». 

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم اردیبهشت 1389ساعت 1:27  توسط محمد  | 

ترمیم شکستگی استخوان تنها با یک تزریق

تحقیق بر روی موش‌های آزمایشگاهی نشان می‌دهد تزریق کپسولی حاوی پروتئین‌های عامل رشد و نوسازی بافت‌ها به استخوان‌های شکسته، می‌تواند روند تکثیر سلولی و بهبود شکستگی را به شکل معنی‌داری تسریع کند.
تحقیقات نشان می‌دهند، پروتئین‌هایی که نقش مؤثری در رشد استخوان‌ها و نوسازی بافت‌های گوناگون دارند، می‌توانند برای بهبود استخوان‌های شکسته نیز به کار گرفته شوند. این پروتئین‌ها باید توسط یک کپسول بسیا‌‌ر‌کوچک به استخوان فرد تزریق شوند تا بتوانند به آرامی پخش‌شده و بخش‌های شکسته را ترمیم کنند.

به گزارش نیچر، رول نوس و همکارانش در دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد در پالو‌آلتو، کالیفرنیا دریافتند تزریق پروتئین‌هایی از خانواده Wnt - پروتئنین‌هایی که درون حبابی از لیپید یا لیپوزوم قرار دارند- به موش‌هایی که دچار شکستگی استخوان شده‌اند، می‌تواند تنها پس از چند روز روند رشد و ترمیم استخوان تازه را تشریع کند.

سال‌هاست که علم نقش مؤثر پروتئینهای این خانواده را در رشد استخوان‌ها و نوسازی بافت‌ها شناخته است، اما به دلیل ناپایداری ساختار پروتئین‌ها و تمایل آنها به جمع‌شدن در بدن، امکان تبدیل آنها به دارو و تزریق به بدن بیماران وجود نداشته است. از سال 2008 تاکنون این روش که از شکل تزریق داروها به تومورهای سرطانی الهام گرفته شده، توسط نوس و همکارانش برای تزریق لیپوزوم‌های حاوی این پروتئین به موش‌های آزمایشگاهی سالم برای بالا بردن رشد استخوانی در بدن این حیوانات استفاده می‌شود. این اولین‌بارست که تزریق پروتئینی توسط این گروه بر روی موش‌های آسیب‌دیده انجام شده است.

جرارد کارسنتی، متخصص فیزیولوژی اسکلتی دانشگاه کلمبیا در نیویورک‌سیتی می‌گوید: «این یک پیشرفت فوق‌العاده است. پروتئین‌های Wnt نقش غیرقابل‌انکاری در رشد و نوسازی استخوان دارند و باید بگویم نوع تزریق آنها به بدن بسیار‌هوشمندانه طراحی شده است».

سرعت بخشیدن به ترمیم استخوان
ترمیمنوس و همکارانش برای تسریع بهبودی استخوان، ژنی به نام Axin2 را که باعث کاهش اثر این پروتئین در موش‌ها می‌شد، غیر‌فعال کردند. غیرفعال شدن این ژن باعث شد اثر پروتئین‌های Wnt و مدت زمان ماندگاری آن در بدن موش‌ها تشدید شده و در نتیجه سلول‌های استخوانی تازه سریع‌تر از شرایط همیشگی رشد و تکثیر پیدا کنند.

آنها برای مقایسه سرعت رشد بافت استخوانی در موش‌های آسیب‌دیده‌ای که در آنها این ژن غیرفعال شده بود نسبت به موش‌های سالم، درون بخش در حال ترمیم حفره بسیار‌کوچکی ایجاد کردند و دیدند سرعت رشد و تکثیر سلول‌ها در این بخش به مراتب بیشتر از بافت سالم استخوانی در موش‌های دیگر است. در واقع استخوان شکسته در این موش‌ها تنها چند روز پس از آغاز شکستگی با سرعت بالایی شروع به بهبود کرده است، روندی که آغاز آن حداقل چندین هفته در شرایط عادی به طول می‌انجامد. 

پس از آن تیم کپسول حاوی پروتئین‌هایWnt را به تعدادی از موش‌های آسیب‌دیده تزریق کرد و باز هم دید سرعت رشد استخوان در موش‌هایی که این پروتئین را به صورت کمکی دریافت کرده‌اند، نسبت به سایر موش‌های آسیب‌دیده بیشتر است.

پروتئین‌های دیگری هم از گروه پروتئین‌های ترمیمی استخوان در بدن انسان وجود دارند که پروتئین‌های مورفوژنتیک استخوان نامیده می‌شوند و می‌شود از آنها برای تسریع بهبود شکستگی‌ها در انسان استفاده کرد، اما در برخی موارد ممکنست به رشد غیرعادی استخوان منجر شوند. محققان امیدوارند استفاده از پروتئین‌های Wntدر انسان علاوه بر اینکه بهبودی بخش‌های آسیب‌دیده را تسریع می‌کند، مشکلاتی از این قبیل را برای فرد به همراه نداشته باشد.

پروتئین‌های Wnt نسبت به پروتئین‌های خاص بافت استخوانی مزیت فوق‌العاده دیگری نیز دارند، آنها به این دلیل که می‌توانند در ترمیم سایر بافت‌ها مانند پوست، قلب و مغز هم مشارکت کنند، خواص درمانی‌شان به استخوان‌های شکسته یا دچار پوکی‌استخوان محدود نخواهد شد. نوس و همکارانش مراحل ثبت این روش درمانی را آغاز کرده‌اند و امیدوارند به زودی بتوانند آن را روی بافت‌های متفاوتی امتحان کنند. آنها در طول زمان به بهترین شیوه خواهند رسید و عکس‌العمل بافت‌های گوناگون را نیز مقایسه خواهند کرد.

با این حال گروه تا آغاز آزمون‌های بالینی راهی طولانی را در پیش خواهد داشت، باید اثرات جانبی استفاده از دوز بالای این پروتئین در انسان بررسی شود و پس از آن تأثیر مثبت این پروتئین در ترمیم بافت‌های انسانی برای محققان اثبات شود. نوس می‌گوید: «مسیر واکنش‌های Wnt در موش‌ها و آدم‌ها مشترک است، اما اینکه با چه اثرات جانبی یا مشکلات دیگری در طول تحقیق برخورد خواهیم کرد‌ را گذشت زمان نشان خواهد داد».

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم اردیبهشت 1389ساعت 1:24  توسط محمد  | 

شکستن این رمز، غیرممکن است

محققان با استفاده از خواص کوانتومی ذرات، توالی‌هایی کاملا‌تصادفی تعریف کرده‌اند که پیش‌بینی و کشف رمز آنها غیرممکن است. این توالی‌ها می‌توانند برای انتقال امن داده‌ها در فضای مجازی به کار گرفته شوند.

 بررسی توالی اعداد تصادفی نشان می‌دهد بعضی از زنجیره‌ها غیرقابل پیش‌بینی‌تر از توالی‌های دیگر هستند. از تکنیک‌های رمزنگاری مبتنی بر احتمال کشف اعداد زنجیره که بگذریم، باید بگوییم تا به حال هیچ روش مطمئنی برای تأیید تصادفی‌ بودن اعداد این زنجیره‌ها وجود نداشته است.

به گزارش نیچر، فیزیک‌دانان با استفاده از خواص کوانتومی ذرات، موفق به خلق اولین زنجیره ارقام تصادفی حقیقی شده‌اند که می‌تواند استفاده از آنها را ایمن‌تر از قبل کند. آنتونیو آسین، فیزیک‌دان مؤسسه علوم فوتونیک در بارسلونا، اسپانیا می‌گوید: «زنجیره‌های متعددی از اعداد شبه‌تصادفی برای رمز‌گذاری اطلاعات حین انتقال آنها توسط اینترنت مورد استفاده قرار می‌گیرند و اگر روزی الگوریتم کامپیوتری ایجاد‌کننده آنها هک شود، دیگر امنیتی حین تبادل اطلاعات وجود نخواهد داشت».

به همین دلیل گروه‌های بسیاری دارند برای ایجاد توالی‌های کاملا‌تصادفی با استفاده از خواص ذاتی سیستم‌های کوانتومی تلاش می‌کنند. مطابق مکانیک کوانتوم، پیش‌بینی دقیق رفتار یک ذره کوانتومی غیرممکن است، بنا‌بر‌این از لحاظ نظری انتخاب اعداد دودویی مبتنی بر مسیر حرکت فوتون‌ها و جایی که بر سر دوراهی قرار می‌گیرند، می‌تواند اعدادی کاملا‌تصادفی را ایجاد کند. البته این زنجیره در عمل می‌تواند آنقدر تصادفی که محققان در نظر دارند، ایجاد نشود. به عنوان مثال نقصی را در سیستم در نظر بگیرید که بتواند مسیر حرکت فوتون‌ها را هوشمندانه تحت‌تأثیر قرار بدهد.

آسین و همکارانش برای حل این مشکل، آزمونی را برای تعیین میزان تصادفی بودن اعداد تدارک دیدند. این آزمون به آزمایش تاریخی جان بل، برای اثبات طبیعت فیزیک کوانتوم در دهه 1960 برمی‌گشت. بل می‌‌خواست با این آزمایش نشان دهد فیزیک کلاسیک از عهده تعریف خواص عجیب «ذرات درهم‌تنیده»- ذراتی که پیوند میان آنها باعث می‌شود تعیین حالت یکی بلافاصله وضعیت دیگری را تحت‌تأثیر قرار دهد- برنمی‌آید. بل برای اثبات این فرضیه حداکثر امکان همبستگی میان دو ذره را در هر سیستم کلاسیک محاسبه کرد. آزمون‌هایی که توسط سایر فیزیک‌دانان انجام شدند نیز نشان دادند این درهم‌تنیدگی بالاتر از همبستگی میان ذرات در سیستم‌های کلاسیک است.

نتایج کند اما قطعی
آسین و همکارانش نشان دادند رابطه مستقیمی میان میزان تصادفی بودن زنجیره اعداد در سیستم و گذر از حد همبستگی تعریف‌شده توسط بل وجود دارد- حدی که ذرات درهم‌تنیده از مرز آن گذشته‌اند. آنها اعداد تصادفی دودویی را بر پایه محاسبات کوانتومی حرکت تکرار‌شونده یک یون ایتربیوم که می‌توانست در سطوح بالا یا پایین انرژی قرار بگیرد، تهیه کردند. برای اثبات تصادفی بودن کامل این اعداد، شرایط درهم‌تنیدگی برای دو یون ایتربیوم ایجاد شد و گروه مطمئن شد که میزان پیوند از حد تعریف‌شده توسط بل بالاتر است. آسین می‌گوید: «گذر از حد تعریف‌شده توسط بل، نشان می‌دهد اعداد کاملا تصادفی تعریف شده‌اند. در واقع رشته‌ای مبتنی بر حرکت یون شماره 1 در سطوح مختلف انرژی به دست آمده است ». این تیم تاکنون تعیین 42 عدد کاملا تصادفی را گزارش کرده است.

آرتور آکرت، استاد فیزیک کوانتوم دانشگاه آکسفورد، انگلستان که حدود 20 سال پیش استفاده از تئوری بل را برای کشف اعداد کاملا‌تصادفی پیشنهاد کرده است، می‌گوید: «کار انجام‌شده توسط این تیم جالب‌توجه است. البته فاصله فعلی میان اتم‌ها 1متر تعریف‌شده و این تیم باید بتواند درست عمل‌کردن سیستم در فاصله‌های بیشتر را نیز اثبات کند».

هونگ گو از دانشگاه پکن می‌گوید: «آسین باید در مراحل آتی به دنبال روشی ساده‌تر و عملی‌تر برای تعیین این اعداد باشد. با استفاده از این روش ماهانه تنها 42 رقم تصادفی تعیین می‌شوند، این در حالی است که با استفاده از خواص کوانتومی فوتون‌ها در پرتوهای لیرز، نرخ ایجاد ارقام به بیش از 500مگابیت‌در‌ثانیه می‌رسد. البته اینجا میزان تصادفی بودن اعداد، اولویت اول نیست ».

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  جمعه دهم اردیبهشت 1389ساعت 15:0  توسط محمد  | 

شبیه سازی بلندترین قله اروپا در ابعاد نانو

پژوهشگران آی.بی.ام، مدل 1 به 180 میلیارد کوه مترهورن را که با ارتفاع 4478 متر در مرز سوئیس-ایتالیا، بلندترین قله‌های آلپ به است، در مقیاس نانو ساخته‌اند و به دستاوردی جدید در فناوری نانو دست یافته‌اند.

این گروه، مدل خود را با استفاده از شیوه‌ای برای ذخیره رایانه‌ای چگالی عالی، تراشیدند. هدف آن‌ها این بود که نشان دهند چطور شیوه حجم‌سازی نانو می‌تواند در دیگر موارد نیز کاربرد داشته باشد. ممکن است کسی قادر باشد لنزهای بسیار ریزی بر روی تراشه‌های سیلیکونی ایجاد کند که پرتوهای نوی را به جای جریان‌های الکتریکی منتقل کند.

آرمین نول، از مرکز تحقیقات آی‌بی‌ام در زوریخ سوئیس گفت:« هیچ روش دیگری نمی‌تواند اشیای سه‌بعدی را با چنین دقتی تولید کند.»

یک قلم داغ
آی‌بی‌ام در سال 2002 از میلی‌پد رونمایی کرد. این وسیله نوعی حافظه رایانه‌ای است که گفته می‌شود با تولید سوراخ‌هایی با ابعاد نانو در یک قطعه پلیمر قادر است هزاران گیگابایت داده را در هر سانتی‌متر مکعب ذخیر کند.


اخیرا این گروه متوجه شده‌اند که با داغ کردن یک سوزن میلی‌پد مانند تا 330 درجه سانتی‌گراد و استفاده از آن به عنوان نوعی قلم می‌توانند اجسام را تبخیر کنند. به گفته نول این نوعی استفاده از گرما به جای نیرو برای تراشیدن اجسام است.

آن‌ها نمونه میکروسکوپی کوه مترهورن را با استفاده از نوعی ماده آلی شیشه‌ای که ملکول‌هایش با پیوندهای هیدروژنی به هم متصل شده‌اند، تولید کردند. تلألو گرما تنها برای چند میکروثانیه از سوزن می‌تواند این پیوندهای هیدروژنی را بشکند، اما برای شکستن نیروی میان پیوندهای شیمیایی که الکترون‌ها میان اتم‌ها به اشتراک گذاشته شده‌اند، بسیار ضعیف است.

گروه نول معتقد است این شیوه می‌تواند به جای ذخیره اطلاعات به روش میلی‌پد مورد استفاده قرار گیرد. به عنوان مثال حکاکی پرتوی الکترونی برای کارهای دقیق نانو مورد استفاده قرار می‌گیرد، زیرا سریع‌تر از شیوه‌های کاوشی است که از ابزارهای فیزیکی بهره می‌برند.

با این حال وقتی صحبت از تولیدات نانو می‌شود نول و همکارانش ادعا می‌کنند فناوری آن‌ها با سرعتی نزدیک به حکاکی پرتوی الکترونی و با دقتی بسیار بیشتر کاربرد دارد.

علاوه بر اینکه این شیوه برای تولیدات نانوی دو بعدی امیدبخش به نظر می‌رسد، همچنین می‌تواند دقت و کنترل بسیار بالایی در ایجاد عمق حکاکی فراهم آورد. گروه معتقد است این روش می‌تواند به عنوان مثال برای تولید لنزهای بسیار ریز به منظور ایجاد ارتباطات نوری روی تراشه‌های سیلیکونی مورد استفاده قرار گیرد.

دان اون کیم، از دانشگاه یون‌سی در سئول کره‌جنوبی تحت تاثیر ادعای رقابت این شیوه با حکاکی پرتوی الکترونی از نظر سرعت قرار گرفته است، اما در مورد اعتبار سه بعدی بودن آن شکاک است. وی گفت:« ارتفاع کوه 25 نانومتر است، اما ابعاد بنیادی آن 5000 در 5000 نانومتر است. یعنی چیزی میان دوبعدی و سه‌بعدی.» وی معتقد است این فناوری پیش از استفاده در تولید لنزهای نانو باید به تکامل برسد.

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  جمعه دهم اردیبهشت 1389ساعت 14:56  توسط محمد  | 

هفت شب، هفت آسمان (وضعیت آسمان در هفته دوم اردیبهشت)

 هفت‌شب، هفت آسمان به توضیح پدیده‌هایی می‌پردازد که کافی است در زمان مشخص شده به آسمان بنگرید و از تماشای آن‌ها لذت ببرید. شاید این هفته برای نخستین بار به اسرار قمر در عقرب پی ببرید!

وضعیت ماه
در ساعت 16:48 هشتم اردیبهشت، ماه کامل(بدر) اتفاق می‌افتد. در این روز، ماه نصف مدار خود به دور زمین را طی کرده و کل قرص روشن آن رو به زمین قرار گرفته است. در هنگام ماه کامل، ماه در سوی مخالف خورشید قرار دارد، بنابراین همزمان با غروب خورشید، ماه از افق شرقی طلوع می‌کند و با طلوع خورشید در روز بعد، ماه غروب خواهد کرد. پس در ابتدای شامگاه هشتم اردیبهشت، مشاهده ماه کامل را در افق شرقی و کنار مناظر زمینی از دست ندهید.

سیارات
عطارد(تیر): در نزدیکی خورشید قرار دارد و غیر قابل مشاهده است.
زهره(ناهید): پس از غروب خورشید، به صورت جسم درخشانی در افق غربی قابل مشاهده است. در هشتم اردیبهشت، در فاصله 5 درجه‌ای خوشه پروین(ثریا) قرار دارد. خوشه پروین مجموعه‌ای از ستارگان است که در آسمان تاریک می‌توان هفت عدد از ستاره‌های آن را با چشم غیرمسلح قابل تشخیص هستند. البته در شب‌های بعد نیز ناهید در نزدیکی خوشه پروین دیده می‌شود، اما فاصله‌اش با این خوشه زیبا آرام آرام افزایش می‌یابد.


مریخ(بهرام):
در ابتدای شب در ارتفاع زیادی از جنوب آسمان قرار دارد. ویژگی بارز این سیاره رنگ قرمز آن است.
مشتری(برجیس): در هنگام سحر، به صورت جرم درخشانی در افق شرقی قابل رویت است.
زحل(کیوان): در صورت فلکی سنبله(خوشه) قرار دارد و هنگام غروب خورشید، در جنوب شرق آسمان قابل مشاهده است.

مقارنه ماه و قلب العقرب
وقتی از دید ناظر، دو جرم سماوی در فاصله نزدیکی از یکدیگر دیده شوند، اصطلاحاً گفته می‌شود که مقارنه اتفاق افتاده است. متداول‌ترین مقارنه متعلق به ماه با سایر اجرام درخشان آسمان است. قمر زمین در حرکت ماهانه خود از کنار ستارگان و سیارات مختلف عبور می‌کند. در نیمه شب 10 اردیبهشت، ماه در فاصله 1 درجه‌‌ای شمال ستاره قلب‌العقرب (پرنورترین ستاره صورت فلکی عقرب) قرار خواهد داشت.

البته دقت کنید که این پدیده را قمر در عقرب نمی‌گویند. برج عقرب جایی غیر از صورت‌فلکی عقرب است و عملا هیچ ارتباطی به یکدیگر ندارند. خورشید تقریبا یک هفته پس از آن‌که برج عقرب را ترک کرد، از صورت‌فلکی عقرب عبور می‌کند؛ به همین ترتیب ماه نیز یکی دو روز پس از قمر در عقرب، از صورت‌فلکی عقرب عبور می‌کند.

مقابله سیارک پالاس
در منظومه شمسی، علاوه بر خورشید، سیارات و اقمار، اجرامی دیگری وجود دارند که مشابه سیارات هستند یعنی در مدارهای مستقلی دارند اما کوچک‌تر هستند. در واقع سیارک‌ها تکه‌سنگ‌هایی هستند که در مدارهای مستقلی به دور خورشید گردش می‌کنند. فقط سیاره کوتوله سرس و دو سیارک وستا و پالاس قطری بیش از ۵۰۰ کیلومتر دارند. اکثر آن‌ها اجرامی با ابعاد چند کیلومتر با ظاهری نامنظم هستند. با افزایش کشف سیارک‌ها معلوم شد که بیشتر آنها در فاصله بین مریخ و مشتری قرار دارند که امروزه به آن کمربند سیارک‌ها گفته می‌شود.

در اولین روز سال 1801، جوزپه پیاتزی که یک منجم ایتالیایی خوش‌اقبال بود، موفق به کشف سیارکی شد که آن را سِرِس (برگرفته از الهه کشاورزی یونان) نامید. یک سال بعد وقتی هاینریش اولبرس در حال جسجوی سرس بود، موفق شد سیارک دوم یعنی پالاس را کشف کند. داستان کشف سیارک‌ها همچنان ادامه دارد. با ماموریت های خاصی که در سال‌های اخیر اجرا شده است، هر سال ده‌ها هزار بر تعداد آنها اضافه می‌شود. در 14 اردیبهشت، سیارک پالاس به مقابله می‌رسد. در مقابله، یک سیاره یا سیارک در راستای خورشید و زمین قرار می‌گیرد، به صورتی که زمین میان خورشید و سیاره واقع می‌شود. به عبارت دیگر مقابله حالتی است که یک سیاره (یا سیارک) و خورشید با یکدیگر زاویه 180 درجه‌ای (نیم‌صفحه می‌سازند یعنی درست در مقابل یکدیگر قرارمی‌گیرند. بهترین زمان مشاهده سیارک‌ها، زمانی است که به مقابله می‌رسند. زیرا در این حالت به زمین نزدیک‌تر هستند و در تمام طول شب قابل مشاهده هستند.

در این هفته، سیارک پالاس به صورت ستاره‌ای کم‌نور (از قدر 7/8) در صورت فلکی حیّه (مار) دیده می‌شود و برای یافتن آن نیازمند تلسکوپ یا دوربین دوچشمی و دانستن موقعیت دقیق آن هستیم.

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  جمعه دهم اردیبهشت 1389ساعت 14:51  توسط محمد  | 

درخت های روی خورشید

رصدخانه دینامیک خورشیدی، اس.دی.او که هفته گذشته از نخستین تصاویر شگفت‌انگیز آن رونمایی شد، در تصاویری حیرت‌آور، شکل‌گیری یکی از زبانه‌های خورشیدی را می‌بینید که به شکل یک درخت درمی‌آید و صعود می‌کند.

این ستون‌های از گازهای فوق‌العاده داغی تشکیل شده‌اند که الکترون‌ها از اتم‌های آن جدا شده‌اند و به یون‌هایی تبدیل شده‌اند که تحت تاثیر میدان مغناطیسی، به این طرف و آن طرف کشیده می‌شوند. دمای این ابر به یک میلیون درجه کلوین بالغ می‌شود.

تنه درخت در ابتدا سرد است، اما با صعود به ارتفاع‌های بالاتر، به شدت داغ می‌شود و فوران می‌کند؛ تا آن‌که دوباره خنک شود و به سطح خورشید بازگردد.

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  جمعه دهم اردیبهشت 1389ساعت 14:38  توسط محمد  | 

جیمز کامرون برای ناسا دوربین می سازد

موفقیت فیلم آواتار به جیمز کامرون کمک کرد تا رییس ناسا را متقاعد کند دوربین‌های سینمایی سه‌بعدی را برای تصویربرداری دقیق از مریخ، روی مریخ‌نورد کیوریاسیتی نصب کند و سال آینده به سیاره سرخ بفرستد.

 جیمز کامرون، کارگردان مشهور و برنده اسکار، قرار است در ساخت یک دوربین سه‌بعدی باکیفیت برای مریخ‌نورد بعدی ناسا، به این سازمان کمک کند. این مریخ‌نورد با نام Curiosity (کیوریاسیتی) قرار است در سال 2011 / 1390 به فضا فرستاده شود.

به گزارش سی.نت، کارگردان فیلم آواتار و دیگر فیلم‌های سینمایی علمی-تخیلی معتقد است در صورتی که کاوشگر به دوربین سه‌بعدی مجهز باشد، مردم ماموریت آن را بهتر درک می‌کنند. محاسبه هزینه‌های این پروژه باعث شد تا آزمایشگاه ناسا در مورد قرار دادن یک دوربین سه‌بعدی بر روی کیوریاسیتی تجدید نظر کند، اما کامرون تقریبا چارلز بولدن، رئیس ناسا را متقاعد کرده که این کار ایده خوبی نیست.

کامرون در حال حاضر با موسسه سیستم‌های علوم فضایی مالین واقع در سن‌دیه‌گو، کالیفرنیا برای ساخت دوربین سه‌بعدی کار می‌کند. این دوربین بر روی فضاپیمای کیوریاسیتی نصب خواهد شد.

مالین تاکنون چندین دوربین 24 و 100 میلیمتری با فواصل کانونی ثابت برای ناسا تولید کرده و هم اکنون در حال کار بر روی ساخت دوربین سه‌بعدی برای این سازمان، پیش از ارسال فضاپیمای بعدی است. این دوربین قادر است از محیط اطراف کیوریاسیتی و همچنین مناظر دوردست تصویربرداری کند.

تصمیم ناسا بر نصب دوربین سه‌بعدی، کیوریاسیتی را قادر خواهد ساخت تا از مریخ تصاویری سینمایی تهیه کند. کامرون و همکارانش برای فیلم آواتار، سیستم سبکی از دوربین‌های سه‌بعدی تولید کردند که به مخاطبان تجربه‌ بصری بی‌نظیری را هدیه می‌کرد.‌ کیوریاسیتی که با نام آزمایشگاه علمی مریخ نیز شناخته شده است، پاییز سال آینده اعزام خواهد شد، اما مدل کاملی از آن در ماه جولای/تیر گذشته رونمایی شد. ماموریت این مریخ‌پیما، بررسی قابلیت سکونت مریخ و همچنین بررسی وجود زندگی میکروبی در گذشته یا حال خواهد بود. اگر هرگونه شکل حیات یافت شود، ما آن را از طریق تصاویر سه‌بعدی خواهیم دید.

+ نوشته شده در  جمعه دهم اردیبهشت 1389ساعت 14:35  توسط محمد  | 

می تونی نفست رو یه ربع حبس کنی؟

نفس نکشیدن باعث واکنش‌های غیرارادی بدن در تلاش برای زنده‌ماندن می‌شود. اما افرادی هستند که با تمرین توانسته‌اند واکنش‌های بدن خود را به مدت طولانی کنترل کنند. رکورد جهانی نفس نکشیدن 11:35 دقیقه است.

برای اغلب افراد سخت است که حتی بیشتر از یک دقیقه نفسشان را نگه دارند. رکورددار نگه داشتن نفس، استفان میفسود است که در ژوئن/خرداد سال پیش،‌ توانست به مدت 11 دقیقه و 35 ثانیه نفس نکشد.

بر اساس گزارشی که نیوساینتیست منتشر کرده است، برای تعیین رکورددار،‌ رقبا باید سرشان را درون آب فرو می‌بردند،‌ نه برای این که تقلب نکنند، ‌بلکه به خاطر این که واکنش طبیعی پستانداران در غواصی فعال شود: وقتی صورت شما درون آب سرد باشد،‌رگ‌های خونی سطحی منقبض می‌شوند و در نتیجه یک واکنش طبیعی،‌ جریان خون در نقاط انتهایی بدن کم می‌شود و در عوض خون بیشتری به قلب و مغز می‌رسد. در این شرایط ضربان قلب کاهش می‌یابد و گردش خون در بدن، که باید اکسیژن را در بدن منتشر کند، کندتر انجام می‌شود. افراد حرفه‌ای در اثر تمرین می‌توانند میزان ضربان قلب خود در آب سرد را تا نصف افراد عادی در این شرایط پایین بیاورند.

همچنین تنفس سریع قبل از نگه داشتن نفس ضروری و حیاتی است. مغز ما میزان دی‌اکسید خون را می‌سنجد و بر اساس آن تصمیم می‌گیرد که چه زمانی واکنش نفس نفس زدن را فعال کند. بنابراین،‌ وقتی چندین نفس عمیق سریع می‌کشید و دی‌اکسید کربن زیادی را از بدن خارج می‌کنید،‌ تا فعال شدن واکنش نفس نفس زدن،‌ به طوری که غیرقابل مقاومت باشد،‌ زمان بیشتری خواهید داشت. در نتیجه همه این تمرین‌ها،‌ شش‌های فرد هم بزرگ‌تر خواهد شد.

اما آیا تا به حال به مرز محدودیت انسان برای نگه داشتن نفسش رسیده‌ایم؟ در واقع نه. فیزیولوژیست دانشگاه لوند سوئد، جان اندرسون که در مورد تاثیر نگه داشتن نفس در غواصان مطالعه می‌کند،‌ انتظار دارد که این رکورد به 15 دقیقه هم برسد.

البته ممکن است این رقبا، با خطر مواجه باشند. بر اساس مطالعات اندرسون، تمرین نگه داشتن نفس در خشکی، باعث افزایش 37 درصدی پروتئینی به نام S100B در بدن می‌شود که در علم پزشکی به عنوان علامت کمبود اکسیژن مغز استفاده مورد استفاده قرار می‌گیرد. اندرسون تاکید می‌کند که این میزان،‌ خیلی کم‌تر از میزان افزایشی است که در افراد مبتلا به کمبود اکسیژن واقعی دیده می‌شود،‌ اما ممکن است در درازمدت خطرناک باشد.

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  جمعه دهم اردیبهشت 1389ساعت 14:32  توسط محمد  | 

نمک، قاتل سفید پوش انسان

هر گرم نمکی که اضافه بر نیاز بدن مصرف می‌کنیم، ما را به مرگ نزدیک‌تر می‌کند. درحالیکه نیاز روزانه بدن ما بیش از 1.5 گرم نمک نیست، متوسط مصرف نمک در سراسر جهان حدود شش برابر این مقدار است!

 نمکی که در غذاهای ما پنهان است،‌ در سراسر جهان میلیون‌ها انسان را به کام مرگ می‌کشاند. کاهش نمک موجود در رژیم غذایی،‌ نه تنها موجب بالا رفتن سلامت عمومی می‌شود،‌ بلکه ساده‌ترین و ارزان‌ترین راه نجات جان انسان‌هاست. با این وجود،‌ چرا تلاش‌هایی که برای کاهش نمک در رژیم غذایی صورت می‌گیرند،‌ اغلب با مخالفت و مقاومت مواجه می‌شوند؟

کاهش مصرف نمک در واقع باعث کاهش فشار خون می‌شود و خطر حمله‌های قلبی را کاهش می‌دهد. بر اساس گزارش نیوساینتیست،‌ بررسی مطالعات نشان می‌دهد که کاهش 15 درصدی مصرف نمک در جهان،‌ تا سال 2015/ 1394 از 9 میلیون مرگ پیش‌گیری می‌نماید. کاهش کلسترول و ترک سیگار هم نقشی مشابه در سلامت عمومی دارند.

همچنین بر اساس پژوهش‌های انجام شده،‌ اگر از مصرف روزانه نمک 5 گرم کم شود،‌ احتمال حمله‌های قلبی تا 23 درصد و بیماری‌های قلبی- عروقی تا 14 درصد کاهش می‌یابد.

به علاوه کاهش نمک فواید دیگری هم برای سلامتی خواهد داشت؛‌ گزارش‌های زیادی رابطه مصرف نمک و آسیب مزمن کلیه، ‌سرطان شکم و بیمای‌هاری استخوانی را تایید کرده‌اند.

شکی نیست که ما زیاد نمک مصرف می‌کنیم. در این گزارش آمده است که یک فرد بزرگسال معمولی انگلیسی، روزانه بیشتر از 8.6 گرم نمک می‌خورد. این رقم در آمریکایی‌ها 10 گرم،‌ یعنی دوبرابر میزان توصیه شده در آمریکا و شش برابر نیاز واقعی بدن است.

اما چه‌قدر نمک می‌توانیم مصرف کنیم که سالم بمانیم؟ راهنمای تغذیه آمریکا می‌گوید نباید بیشتر از 6 گرم باشد،‌ سازمان جهانی بهداشت می‌گوید 5 گرم. اما نیاز واقعی بدن شما به نمک تنها حدود 1.5 گرم در روز است.

جالب است بدانیم که ما درصد کمی از نمک مصرفی‌مان را خودمان به غذا اضافه می‌کنیم. مصرف عمده نمک ما مربوط به مواد غذایی است که از قبل تهیه شده‌اند. نمک برای خوشمزه‌تر شدن غذا، حفظ آب گوشت هنگام پخت و تشنه‌تر شدن مورد استفاده قرار می‌گیرد که همگی به نفع صنعت مواد غذایی و نوشیدنی است.

بنابراین خیلی مهم است که قبل از خریدن مواد غذایی، برچسب آ‌ن‌ها را چک کید و میزان نمک آن‌ها را بدانید. با این حال،‌ این کار برای سلامت عمومی کافی نیست چون فقط افرادی که تحصیلات، پول و زمان کافی دارند، ممکن است چنین تغییری در مصرف خود ایجاد کنند. با این حال حتی اغلب ما در زندگی این‌طور رفتار نمی‌کنیم.

اغلب مردم موافقند که دولت در این زمینه مسئولیت مهمی دارد. خصوصا در مورد کودکان، که نسبت به مصرف بالای نمک، آسیب‌پذیرترند. همچنان که دولت‌ها در مواردی چون مصرف سیگار در اماکن عمومی قانون می‌گذارند،‌ باید برای کاهش مصرف نمک هم اقدامی انجام بدهند.

در حال حاضر در آمریکا، طرحی با عنوان ابتکار کاهش نمک ملی در حال اجرا است که در آن مجموعه‌ای از سازمان‌های بهداشت، به رستوران‌ها و تولیدکنندگان مواد غذایی داوطلب می‌آموزند که چه طور از نمک کم‌تری استفاده کنند. قرار است این طرح طی 5 سال مصرف نمک آمریکایی‌ها را 20 درصد کاهش دهد و در نتیجه ده‌ها هزار نفر را از مرگ نجات دهد و از خرج میلیاردها دلاری که صرف هزینه‌های درمانی می‌شوند جلوگیری نماید.

انگلیس چنین تجربه‌ای را داشته و توانسته متوسط مصرف نمک را در کشورش از 9.5 گرم به 8.6 گرم برساند.

اما صنعت مواد غذایی با این گونه تغییرات می‌جنگد. گردش سالانه صنعت نمک به میلیاردها دلار می‌رسد و گردانندگان آن برنامه‌ای برای کاهش این مبلغ ندارند! آن‌ها مدعی هستند که آثار اعلام شده برای مصرف نمک گنگ است و چندان قطعی نیست. اما پژوهشگران اندکی که چنین ادعایی دارند، به صنعت نمک وابسته‌اند.

البته این داستان جدیدی نیست، صنعت تنباکو هم دهه‌ها تلاش کرد تا نشان دهد مصرف سیگار هیچ خطری ندارد. راهبردهای موفقی هم داشتند: تهمت دسیسه زدن به دانشمندان،‌ استفاده انتخابی از پژوهش‌های علمی و پرداخت پول به پژوهشگران برای تولید مدرک برای گیج کردن مردم و حتی سیاست‌گذاران حوزه سلامت عمومی.

در هر صورت،‌ کاهش مصرف نمک باعث نجات جان انسان‌ها و حفظ سلامتی آن‌ها می‌شود. این بر عهده سیاست‌مداران است که سلامتی مردم را انتخاب کنند یا تن به فشارهای صنایع غذایی بدهند.

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  جمعه دهم اردیبهشت 1389ساعت 14:28  توسط محمد  | 

داست بات، روباتی برای بازیافت زباله ها

خیلی‌‌ها خوششان نمی‌آید که هر شب راس ساعتی مشخص، زباله را به ماشین‌های شهرداری تحویل دهند. برای حل این مشکل، روبات رفتگری طراحی شده که زباله‌ها را در هر ساعت از شبانه‌روز جمع و بازیافت می‌کند.

 دفع زباله برای انسان‌ها اغلب کاری ناراحت‌کننده است. اما داست‌بوت یا روبات خاکروبه‌ای قرار است که این مشکل را حل کند. این روبات خانه به خانه گردش می‌کند و بنا به نیاز زباله‌های منازل را بیرون می‌کشد.

هنگامی که با تلفن همراه با داست‌بوت تماس می‌گیرید، او از جی‌.پی.‌اس و حسگرهای حرکتی برای تشخیص مکان تماس‌گیرنده استفاده می‌کند. تا زمان رسیدن روبات، تماس‌گیرنده زباله‌هایی را که می‌خواهد به روبات بدهد انتخاب می‌کند و سپس، داست‌بوت آشغال‌ها را بیرون می‌برد یا در مکان مناسب بازیافت می‌کند.

به گزارش پاپ‌ساینس، پژوهشگران آزمایشگاه سانتانا در پیزای ایتالیا، داست‌بوت را به عنوان راه‌حلی برای مشکلات ماشین‌های حمل زباله که تنها در ساعتی مشخص از راه می‌رسند، تولید کرده‌اند. داست‌بات نه تنها تمام ساعات هنگامی که زباله‌های شما آماده بیرون بردن هستند کار می‌کند، بلکه قادر است در کوچه‌های باریک و مناطق مختلف شهری و روستایی نیز حرکت کند.

این داست‌بات که ظاهری دوستانه دارد، قادر است بیش از 31 کیلوگرم زباله را حمل کرده و با سرعت بیش از سه کیلومتر در ساعت حرکت کند. باتری این روبات نیز تا 16 کیلومتر حرکت را تامین می‌کند. در حالی که حرکت روبات‌ها در سطح شهرها ممکن است برای برخی نگران‌کننده باشد، اما ایده یک ماشین حمل زباله آماده به کار برای افرادی است که از دیدن کیسه‌های آشغال کنار پیاده‌روها خسته شده‌اند.

تنها چیزی که باعث تکمیل بیش از پیش داست‌بات می‌شود، این است که لباس‌ها را نیز به خشک‌شویی منتقل ‌کند!

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم اردیبهشت 1389ساعت 0:44  توسط محمد  | 

تا چه ارتفاعی می توان بالا رفت و زنده ماند؟

کوهنوردی یکی از ورزشهای پرطرفدار است. اما ارتفاعات زیاد، ‌به دلیل کاهش اکسیژن،‌ تاثیرات جدی و گاه مرگباری بر مغز،‌ سیستم تنفسی و حتی ماهیچه‌های بدن دارند و کوهنوردان را با خطرهای جدی روبرو میکنند.

ارتفاع می‌تواند تاثیرات جدی بر بدن انسان داشته باشد چرا که با افزایش ارتفاع،‌ فشار اکسیژن موجود در هوا کم‌تر می‌شود. سلول‌ها برای زنده ماندن به اکسیژن احتیاج دارند. در ارتفاعات بالا، ‌هموگلوبین که مسئول انتقال اکسیژن درون بدن است، نمی‌تواند با تمام ظرفیت خود اکسیژن جذب نماید و این امر مشکلاتی را برای بدن به همراه دارد.

مغز ما نسبت به سطح اکسیژن درون بدن بسیار حساس است،‌ به همین دلیل هم سردرد و سرگیجه از اولین علائم در ارتفاعات بالاست. ماندن طولانی در ارتفاعات بیشتر از 5000 متر،‌ کم‌کم باعث زوال بافت ماهیچه‌ای و افزایش احتمال جمع شدن مایع درون شش‌ها و مغز می‌شود که مرگ‌آور است. در ارتفاع بالاتر از 7500 متر، افت اکسیژن آن‌قدر شدید است که فرد هشیاری خود را از دست می‌دهد و حتی ممکن است منجر به مرگ شود.

اما زندگی در ارتفاعات چه تاثیری دارد؟ خب، بر اساس گزارش نیوساینتیست، تقریبا نیمی از جمعیت بولیوی در ارتفاع 4000 متری از سطح دریا زندگی می‌کنند. اما اگر از این بالاتر بروند،‌ به مشکل برخواهند خورد. به علاوه،‌ به گفته مایک گروکوت،‌ که در دانشگاه سوتامپتون انگلستان در مورد تاثیر ارتفاع بر فیزیولوژی بدن انسان مطالعه می‌کند،‌ ماندن در ارتفاعات زیاد باعث ناباروری مردان می‌شود.

اغلب افراد اگر زمان کافی برای خوگیری داشته باشند،‌ با ارتفاع سازگار می‌شوند. قانون رفتن به ارتفاعات این است که هر چه بالاتر می‌روید، ‌کم‌تر باید بمانید. اگر شما بدون گذشت زمان برای سازگار شدن،‌ به طور ناگهانی به قله اورست برده شوید (که 8848 متر ارتفاع دارد) در عرض دو دقیقه می‌میرید.

عده بسیار کمی از افراد توانسته‌اند بدون اکسیژن کمکی به این قله صعود کنند. بابو چیری شرپا در سال 1999/ 1378 با 21 ساعت ماندن بدون اکسین بر فراز قله اورست،‌ رکوددار است. به اعتقاد گروکوت،‌ وی احتمالا توانایی ژنتیکی خاصی برای زندگی در ارتفاعات دارد.

اما دقیقا مرزی که بعد از آن دیگر نتوان بدون اکسیژن کمکی زنده ماند،‌ چه ارتفاعی است؟ هر چه باشد، قله اورست به آن نزدیک است. تا به حال تنها یک صعود در فصل زمستان بدون تجهیزات تنفسی به اورست ثبت شده است. در فصل زمستان، فشار هوا کم‌تر می‌شود و میزان اکسیژن در ارتفاعات کم‌تر از بقیه فصول سال است. بدین ترتیب،‌ به اعتقاد گروکوت،‌ ارتفاع مرزی باید حدود 9000 متر باشد.

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم اردیبهشت 1389ساعت 0:37  توسط محمد  | 

و ابلیس هم به تماشای ستارگان نشست...

دانشمندان آلمانی، تلسکوپ فروسرخ پیشرفته‌ای را در آریزونا ساخته‌اند که چگونگی شکل‌گیری ستارگان و سیارات را مشخص خواهد کرد. این تلسکوپ لوسیفر (ابلیس) نام دارد و در کنار رصدخانه واتیکان ساخته شده است!

 ساخت یک تلسکوپ جدید که به نام شیطان نامگذاری شده است به دانشمندان این امکان را می‌دهد تا چگونگی تولد ستارگان را ببینند.

به گزارش پاپ‌ساینس، لوسیفر که مخفف عبارت «تلسکوپ دو چشمی بزرگ فروسرخ نزدیک با دوربین و میدان دید مجتمع برای تحقیقات مافوق کهکشانی» است، نام ابزاری است که به یک تلسکوپ در آریزونا متصل شده است. البته لوسیفر در لاتین، نام ابلیس نیز هست، هرچند که در اصل به معنی ستاره صبحگاهی است.

این وسیله تا دمای منفی 213 درجه سلسیوس سرد شده تا امکان رصد در محدوده فروسرخ نزدیک فراهم شود. این طول‌موج برای فهمیدن شکل‌گیری ستارگان و سیارات و هم‌چنین رصد کهکشان‌های بسیار جوان و بسیار دور اهمیت زیادی دارد.

لوسیفر مجهز به سه دوربین قابل تعویض برای عکس‌برداری و طیف‌گیری با دقت‌های مختلف است. این تلسکوپ دارای میدان دید بالا و قابلیت عکس‌برداری با رزولوشن بالا است که اجازه رصدهای گسترده و متنوعی را می‌دهد.

لوسیفر در حقیقت قسمتی از تلسکوپ دو چشمی بزرگ است که به طور اتفاقی در کنار رصدخانه واتیکان در کوه گراهام در تاکسون قرار گرفته است .واتیکان دارای یک رصدخانه در آریزوناست که توسط ستاره‌شناسان یسوعی تجهیز شد، اما از این به بعد باید یک همسایه با نام شیطانی را در کنار خود تحمل کند.

دانشمندان پنج دانشگاه آلمانی این تلسکوپ را طراحی و نامگذاری کرده‌اند. دانیل استولت سخنگوی دانشگاه آریزونا در این باره توضیح داد که اعضای این تیم در حال بازی با کلمات بودند تا بتوانند یک نام اختصاری با معنی از کنار هم قرار دادن کلمات تکنیکی بسازند و در نهایت به لوسیفر رسیدند!

البته در آلمان مانند کشور آمریکا تردیدهای این چنینی برای نام گذاری وجود ندارد ، چرا که آلمان کشوری بسیار سکولار است. به عبارت دیگر ممکن است در نهایت با این نام‌گذاری مخالفت شود، اما به هر حال این نام برای آلمانی‌ها جالب و بدون مشکل خواهد بود.

اما بدون توجه به آن‌که سرانجام این تلسکوپ چه نامی خواهد گرفت، مطمئنا تصاویر جالب و مفیدی در اختیار دانشمندان و علاقه‌مندان قرار خواهد داد.

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم اردیبهشت 1389ساعت 0:35  توسط محمد  | 

به کمک فناوری نانو، کودکان دیگر از واکسن نمی ترسند

پژوهشگران موفق شده‌اند با تولید نانوچسب‌های آغشته به واکسن، هم به واکسیناسیون موثرتری دست پیدا کنند و هم انسان‌ها را از درد آمپول برای همیشه خلاص کنند. این روش فعلا برای واکسن آنفلوانزا پیشنهاد شده است.

اگر از دستتان برمی‌آمد و می‌توانستید واکسن بسازید و می‌شنیدید که دیگر واکسن به حد کافی تولید نمی‌شود و یا این که واکسن H1N1 تولید امسال در حد بسیار ناچیزی است، چه کار می‌کردید؟

به گزارش پاپ ساینس، مارک کندال، دانشمند استرالیایی دانشگاه کوئینزلند که در چنین شرایطی بود، تصمیم گرفت دست به کار شود؛ بنابراین سیستم جدیدی برای واکسن طراحی کرد که حفاظتی مشابه با تزریق واکسن‌های معمولی دارد اما در میزان مواد مصرفی برای تهیه آن صرفه‌جویی زیادی شده و فقط از کسری از یک واکسن در آن استفاده شده است.

سیستم جدید واکسن که توسط این محقق طراحی شده، به شکل یک چسب و کوچک‌تر از نوک انگشت است که یک طرف آن با واکسن خشک پوشانده شده است. نکته جالب در این واکسن این است که بر خلاف واکسن آنفلوآنزای رایج که به عمق بافت تزریق می‌شود، بر سطح پوست چسبانده می‌شود و در آن نفوذ می‌کند. به اعتقاد برخی محققان، این روش ممکن است نتیجه بهتری از روش قبلی داشته باشد چون مستقیما بر روی پوست که اولین سد دفاعی بدن در برابر عوامل عفونی محسوب می‌شود، قرار می گیرد و بر لایه متراکمی از سلول های ایمنی که درست زیر سطح آن سکنی دارند تاثیر می‌گذارد.

این چسب هم‌چنین نیاز به استفاده از سوزن و تزریق را برطرف می‌کند و برای عده‌ای که همیشه ترس از سوزن داشته‌اند، کار دل‌پذیرتری خواهد بود. علاوه براین به خاطر این که مقدار واکسنی که در آن استفاده شده است صد برابر کمتر از واکسن‌های عادی است؛ در شرایطی‌که بیماری‌های عفونی به صورت اپیدمی درآمده‌اند، افراد بیشتری را می‌توان واکسینه کرد. درضمن به خاطر عدم نیاز به سوزن می‌توان بدون پرستاران و پزشکان هم از آن استفاده کرد.

اگر این نانوچسب در آزمایشات کلینیکی انسانی نتایج خوبی اخذ کند، می‌تواند طی 5 سال آینده بازار را از آن خود کند.

+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم اردیبهشت 1389ساعت 0:30  توسط محمد  | 

نمای میکروسکوپی آنچه اروپا را فلج کرد/عکس

این تصویر که با میکروسکوپ الکترونی گرفته شده، ذره‌ای از خاکسترهای آتشفشان ایسلند است که توسط انجمن زمین‌شناسی انگلستان تحلیل شده و شکل عجیب و غریب و آسیب‌رسان آن به موتورهای هواپیما را نشان می‌دهد.

ابرهای مملو از این ذرات که بر اثر فوران کوه ایجاف‌حالاجوکول در ایسلند تشکیل شده‌اند، برای چند روز آسمان اروپا را به‌روی هواپیماها بستند و خسارت‌های مالی فراوانی را به شرکت‌های هواپیمایی وارد آوردند.  

خاکستر

+ نوشته شده در  دوشنبه ششم اردیبهشت 1389ساعت 22:15  توسط محمد  | 

یک انسان تا چه حد می تواند تمرکزش را حفظ کند؟

گذشت زمان و خستگی،‌ باعث کاهش فعالیت بخشی از نیمکره راست مغز می‌شود که تمرکز،‌ ترصد و سرعت واکنش ما را پایین می‌آورد؛ اما استراحت در فواصل زمانی مناسب می‌تواند از بروز چنین مشکلاتی جلوگیری کند.

تا کنون فکر کرده اید که ما چه قدر می‌توانیم ذهن خود را مجبور به کار دقیق کنیم بدون این که استراحت کند؟

افرادی هستند که تمرکز در شغلشان حیاتی است،‌ مثل راننده‌های ماشین‌های سنگین و کارکنان تاسیسات جریان برق قوی که شیفت‌های حداقل 12 ساعته دارند. جراحان را هم باید در این‌جا ذکر کنیم که گاهی چندین ساعت مشغول عمل هستند، ‌البته در عمل‌های خیلی طولانی، کار به صورت گروهی انجام می‌شود.

اما تا سال 2004/ 1383، پزشکان بریتانیا تمام آخر هفته را شیفت داشتند،‌ یعنی از صبح جمعه تا عصر دوشنبه! اگر اوضاع به خوبی می‌گذشت ممکن بود چند ساعتی بتوانند چرت بزنند، اما در شرایط بد ممکن بود حتی لحظه‌ای فرصت خواب نداشته باشند.

بر اساس گزارش نیوساینتیست، با گذشت زمان،‌ قدرت ما برای تمرکز کردن کاهش می‌یابد. کارامدی ما کم‌تر می‌شود و برای تصمیم‌گیری نیاز به زمان بیشتری داریم. به علاوه وقتی هم که اوضاع به خوبی پیش نرود یا حتی خطری در پیش باشد، ‌نسبت به شرایط عادی دیرتر متوجه می‌شویم. در واقع به عقیده عصب‌شناسان،‌ گوش به زنگی و ترصد از آسیب‌پذیرترین موارد در شرایط خستگی هستند.

دیوید دینگز،‌ عصب‌شناس دانشگاه پنسیلوانیا به همراه گروهش،‌ از ام.آر.آی برای تصویربرداری از مغز کسانی استفاده کرد که در حال انجام تکلیفی بودند که نیاز به ترصد داشت. آن‌ها به این نتیجه رسیدند که وقتی زمان واکنش افراد کند می‌شود، فعالیت قسمت‌های خاصی از مغزشان کاهش می‌یابد. در واقع بر اساس این مطالعات، عملکرد ما به میزان جریان خون در شبکه پیشانی- آهیانه‌ای نیمکره راست مغزمان بستگی دارد.

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  دوشنبه ششم اردیبهشت 1389ساعت 22:10  توسط محمد  | 

تا چه حد می توانید سرما را تحمل کنید؟

بشر نمی‌تواند سرما را تحمل کند. اگر دمای داخل بدن به زیر 24 درجه سانتی‌گراد برسد، قلب از کار می افتد و انسان می‌میرد؛ اما هستند افرادی که دمای بدنشان به زیر 14 درجه هم رسیده، ولی کماکان زنده‌اند.

انسان‌ها دوست ندارند که سردشان بشود و یک دلیل خوب هم دارند:‌ بدن ما راحت گرما از دست می‌دهد، اما به همان راحتی گرمایش را باز نمی‌یابد. در گرمای شدید آفریقا، یعنی جایی که انسان از آن آمده، این قابلیت بدن جواب می‌دهد.

با این حال، ‌بر اساس گزارش نیوساینتیست، مایک تیپتون در دانشگاه پورتزموث انگلستان که در مورد تنظیم دمایی انسان‌ها مطالعه می‌کند، معتقد است که انسان‌ها حتی بدون فناوری‌های سازگار شدن با سرما (مانند لباس،‌ سیستم‌های گرمایشی، ‌سقف و سرپناه) ‌هم می‌توانستند همچنان زنده بمانند.

زنده ماندن در سرما به حفظ گرمای درونی بدن برمی‌گردد که معمولا 37 درجه سانتیگراد است. اما دمای درونی خیلی خیلی زود شروع به افت می‌کند. به گفته فرانسوا هامان،‌ زیست‌شناس دانشگاه اتاوای کانادا،‌ در شرایط مرطوب و ابری، دمای محیطی 20 درجه می‌تواند باعث افت دمای درونی بدن بشود.

در سرما، بدن شروع به لرزیدن می‌کند و جریان خون به نقاط انتهایی را قطع می‌نماید. اگر دمای درونی بدن تنها دو درجه کم شود، دچار سرمازدگی می‌شویم:‌ هشیاری‌مان کم می‌شود، سپس ضربان قلب پایین می‌آید. اگر دمای درونی بدن به 24 درجه برسد،‌ قلب می‌ایستد و ما می‌میریم،‌ البته معمولا.

با این حال افرادی هستند که در دماهایی خیلی پایین‌تر از این زنده مانده‌اند. آنا بگنهام در این زمینه رکورددار است:‌ پایین آمدن دمای درونی بدن تا 13.7درجه، زمانی که در یک جریان آب نیمه یخ‌زده افتاده بود و 80 دقیقه زیر یخ‌ها گیر کرده بود. جریان آب‌های یخ‌زده دمای بدن وی را تا به این حد پایین آورده بود،‌ تا جایی که تنفس و ضربان قلبش هنگام نجات متوقف شده بود. اما چون در آن شرایط مغزش به اکسیژن بسیار کمی برای فعالیت نیاز داشت،‌ توانست به زندگی برگردد.

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  دوشنبه ششم اردیبهشت 1389ساعت 22:1  توسط محمد  | 

سرطان پروستات برای همیشه مهار می شود؟

پرووینج که حاصل تلاش 20ساله محققان برای تولید واکسن ضد‌سرطان پروستات است، آزمون‌های بالینی را با موفقیت پشت‌سر گذاشته و می‌رود که هفته آینده، بررسی نهایی کمیته مشورتی اف.دی.ای را از سر بگذراند.

اوایل دهه 1990 ادگار انگلمن ایمنی‌شناس دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد، کالیفرنیا به این فکر رسید که شاید بشود با تولید واکسنی که از سلول‌های ایمنی فرد تهیه‌شده، سرطان را در بدن او مهار کرد. او برای گسترش فعالیت در این زمینه شرکتی را تأسیس کرد که بعدها Dendreon نام گرفت. انگلمن امیدوار بود پیش از آغاز قرن 21ام این واکسن در اختیار بیماران قرار گیرد.

چیزی حدود 20سال پر‌فراز ‌و ‌نشیب از تأسیس دندریون می‌گذرد و همین روزهاست که واکسن ضد‌سرطان پروستات این شرکت که Provenge نام دارد، در نهایت وارد بازار شود، البته اگر هفته آینده بتواند اف.دی.ای را قانع کند و تأییدیه نهایی را از سازمان غذایی‌دارویی ایالات متحده دریافت کند.

به گزارش نیچر، تأیید پرووینج می‌تواند نقطه عطفی برای تمامی تلاش‌ها در جهت ساخت واکسن‌‌های درمان اختصاصی سرطان باشد و یأس بیست‌و‌چند‌ساله محققان را در آزمون‌های بالینی به امیدی تازه بدل کند. پرووینج اولین واکسنی نیست که برای درمان سرطان تأیید می‌شود، اما احتمالا اولین واکسنی خواهد بود که به تأیید اف.دی.ای می‌رسد و اجازه فروش در بازار دارویی ایالات متحده را هم پیدا می‌کند.

ترزا وایت‌ساید، ایمنی‌شناس دانشکده پزشکی پیتسبرگ در دانشگاه پنسیلوانیا می‌گوید: «تأیید این دارو علاوه بر اینکه می‌تواند راه را برای درمان‌های مشابه هموار کند، شانس تازه‌ای برای درمان به بیماران دچار سرطان پیشرفته پروستات نیز خواهد داد، سرطانی که تنها در سال 2008 باعث مرگ بیش از 28 هزار نفر در ایالات متحده شده است».

پرووینج ترکیبی بسیارپیچیده‌تر از سایر واکسن‌هایی دارد که تاکنون می‌شناخته‌ایم. این واکسن با اضافه شدن یکی از پروتئین‌های عامل سرطان پروستات (پروستاتیک‌اسید‌فسفاتاز) به محیط کشت سلول‌های دندریدیک (سلول‌های فعال ایمنی) بدن هر بیمار به شکل اختصاصی برای او تهیه می‌شود. این سلول‌ها زمانی که مجددا به بدن شخص تلقیح شوند، واکنش ایمنی در برابر سلول‌های سرطانی را آغاز خواهند کرد.

حدود سه‌سال پیش هم احتمال می‌رفت که پرووینج بتواند با افزایش طول عمر بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته پروستات، نظر مثبت کمیته مشورتی اف.دی.ای را جلب کند و به تأیید نهایی برسد، اما چند نکته کوچک مبهم باعث شد این کمیته در یک تصمیم بحث‌برانگیز موفقیت‌های این دارو را نادیده بگیرد و از دندریون بخواهد آزمون‌های بالینی سطح 3 را در جامعه آماری بزرگ‌تری تکرار کند.

از سوی دیگر دندریون چه از طرف بیماران مبتلا به سرطان پروستات و چه از طرف مدافعان این دارو مورد حمایت گسترده‌ای قرار گرفته است، سهام این شرکت رشد بسیار‌خوبی دارد و نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاران به پرووینج خوش‌بین‌اند. دندریون هنوز چیزی در مورد قیمت این دارو اعلام نکرده است، اما تحلیلگران رقمی حدود 100هزار دلار را برای درمان هر بیمار تخمین زده‌اند.

 

ساختار واکسن
پرووینج ترکیبی خام از چندین نوع سلول گوناگون به علاوه سلول‌های فعال ایمنی است که می‌توانند سیستم ایمنی را برای پاسخ مناسب تحریک کنند. اطلاعات بیشتری از ترکیب این واکسن وجود ندارد اما آنچه مشخص است نقش مؤثر آن در بهبود بیماران مبتلا به سرطان پروستات است. پیش از این واکسن سرطان لوزالمعده نیز توسط محققان مؤثر ارزیابی شده بود اما نسل اول آن به دلیل اینکه توان کاهش رشد سلول‌های سرطانی را نداشت، شکست خورد. بخشی از این شکست به پادگن‌های سرطانی برمی‌گشت که در این واکسن به کار رفته بودند. این پادگن‌های سرطانی مشابه پادگن‌هایی هستند که در پووینج نیز به کار رفته اند، آنها در مقدار اندک در بافت‌های سالم هم وجود دارند و به همین دلیل ایجاد یک پاسخ ایمنی نیرومند توسط آنها کمی دشوار به نظر می‌رسد.

نسل دوم واکسن‌های ضد‌سرطان هم در راه‌اند، محققان تلاش می‌کنند با استفاده از پادگنهایی که تنها در بافت تومور یافت می‌شوند، بدن بیمار را به پاسخ ایمنی قوی‌تری وادار کنند. به عنوان مثال برای تولید نسل دوم واکسن برای سرطان مهاجم مغز یا گلیوبلاستوما، پروتئینی جهش‌یافته به نامEGFRvIII هدف قرار گرفته است.

طی یک دهه گذشته، محققان به درک عمیقتری از نحوه عمکرد تومورها و چگونگی توقف پاسخ‌های ایمنی توسط آنها رسیده‌اند. برای ورود به سدی که تومور در مقابل پاسخ‌های ایمنی بدن ایجاد می‌کند، شیمی‌درمانی هم در کنار واکسن به گرفته شده است. البته این ترکیب می‌تواند تأثیرات جانبی ناخواسته‌ای را در بدن بیمار ایجاد کند. به عنوان مثال داروی Stimuvax که ترکیبی از دوز بالای داروهای شیمی‌درمانی و واکسن است، التهابات حاد مغز را در بیماران مورد درمان ایجاد کرده و در حال حاضر کلیه آزمون‌های بالینی آن متوقف شده است.

نکته دیگری که باید به آن اشاره شود، آزمون‌های بالینی داروهای ضد‌سرطان بر روی بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته است. شاید بدن این بیماران به دلیل شرایط وخیم ایجاد‌شده توسط بیماری دیگر توانایی پاسخ ایمنی نیرومند و به موقع را نداشته باشد. در حال حاضر شرکت عظیم دارویی گلاسکواسمیت‌کلین دارد تأثیر داروی ضد‌سرطان ریه تولیدی این شرکت را روی جمعیت آماری بزرگی از بیمارانی که در مراحل اولیه و میانی این سرطان هستند بررسی می‌کند. دندریون هم امیدوارست پرووینج بر روی بیمارانی با شدت بیماری پایین‌تر و شرایط جسمی بهتر، به مراتب مؤثر‌تر از این بیماران باشد و به نتایج امیدوارکننده‌تری دست پیدا کند.

 

به نقل از:  khbaronline

+ نوشته شده در  دوشنبه ششم اردیبهشت 1389ساعت 21:57  توسط محمد  | 

تهیه کپی برابر اصل از بافت های زنده

فناوری تازه‌ای که توسط اورگانووا معرفی‌شده، می‌تواند از بافت‌های زنده کپی‌برداری کند و امکان جایگزینی سلول‌های آسیب‌دیده فرد را با بافت تازه‌ای که از لحاظ ژنتیکی متعلق به بدن اوست، فراهم کند.

فناوری جدیدی که به تازگی وارد آزمون‌های بالینی شده، می‌تواند به پزشکان کمک کند تا از بافت‌های گوناگون بیماران کپی‌ زنده و سه‌بعدی تهیه کنند.

به گزارش سی‌نت، این فناوری که «چاپ زیستی تجارتی» نام گرفته، توسط شرکت Organovo برای اولین‌بار بر روی سلول‌هایی از بافت چربی- مخصوصا چربی بدن- یا مغز استخوان آزمایش‌شده تا از این سلول‌های نمونه برای ساخت بافت تازه استفاده شود.

کیت مورفی، مدیر عامل اورگانووا معتقدست چند‌سالی طول می‌کشد تا این فناوری به مرحله اجرا برسد، اجازه تولید بگیرد و وارد بازار تجهیزات پزشکی بشود و اگر روزی تمامی این مراحل را پشت‌سر بگذارد هم در مقیاسی محدود و با تولید بخش‌های کوچکی از بافت‌ها یا عروق خونی شروع به کار خواهد کرد.

این فناوری با تمامی این محدودیت‌ها بسیار‌باارزش است. زمانی را در نظر بگیرید که پزشکان بتوانند رگ‌های مسدود‌شده یا آسیب‌دیده بیماران را بی‌هیچ نگرانی از نو بسازند یا بیمارانی که دچار آسیب‌دیدگی نخاع یا دیگر سلول‌های عصبی شده‌اند، شانس درمان کامل داشته باشند.

البته تهیه چاپ زیستی از یک ارگان مانند کبد یا کلیه‌ها احتمالا به زمان و فناوری پیچیده‌تری نیاز خواهد داشت.

دنیل کرافت، پزشک و استاد دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد که در زمینه کاربردهای پزشکی سلول‌های بنیادین کار می‌کند می‌گوید: «با اینکه چاپ زیستی در ابتدای راهست اما دورنمای استفاده از آن در ایجاد سلول‌های بنیادین و استفاده از آنها در پزشکی و درمان بسیار‌امیدوارکننده به نظر می‌رسد. در حال حاضر اگر بخواهید به کمک سلول‌های بنیادی و با به کارگیری یکی از روش‌های فعلی، ارگانی را بیرون از بدن فرد خلق کنید، بزرگ‌ترین چالشی که با آن مواجه خواهید شد، خون‌رسانی به سلول‌های ایجاد شده است. اما این روش می‌تواند عروق خونی را هم در کنار سلول‌ها و برای خون‌رسانی به آنها ایجاد کند».

مورفی در مورد فناوری چاپ زیستی می‌گوید: «اینجا هم مانند صفحات نمایش کامپیوتر‌ها و تلویزیون‌های ال.سی.دی مبنای کار بر پیکسل است. در حقیقت کار دستگاه با ساخت یک طرح سه‌بعدی از بافت آغاز می‌شود و سپس در هر پیکسل سلولی جایگزین می‌شود که در نمونه اولیه وجود داشته است و در نهایت ماتریسی که تعریف‌شده کامل می‌شود». مراحل چاپ زیستی

اساس کار این دستگاه که توسط شرکت استرالیایی اینوتک به سفارش اورگانووا و با مشخصات فنی ارائه‌شده توسط این شرکت ساخته شده، ترکیب و سازگاری گروه‌های متمایزی از سلول‌های تخصصی است. به عبارت دیگر جوهر مورد استفاده در این دستگاه سلول‌های تخصصی‌شده‌ای هستند که در یک دوره حدودا 24 ساعته کنار هم قرار خواهند گرفت و بافت تازه‌ای را خلق خواهند کرد.

نکته جالب توجه اینست که مطابق گزارش رسمی اورگانووا، «سلول‌های تازه فعالیت‌های حیاتی را در بیوپرینت آغاز می‌کنند و با ساخت کولاژن یا بافت هم‌بند به یکدیگر متصل می‌شوند. این سلول‌ها اگر توسط دستگاه چاپ در محل درست قرار بگیرند، دقیقا مانند انواع طبیعی عمل خواهند کرد و بر اساس برنامه ژنتیکی که سلول‌های همکار آنها در بدن از آن تبعیت می‌کنند، کار خواهند کرد».

در نهایت چاپگر سه‌بعدی ردیف‌هایی از سلول‌های منظم را بسیار‌آرام به بیرون هدایت خواهد کرد و پزشک می‌تواند با به کار‌گیری دستورالعمل‌های ساده ارائه شده از بافت تازه به خوبی استفاده کند.

در حال حاضر تلاش محققان اورگانووا بر تهیه چاپ زیستی از رگ‌های خونی و دیگر ساختارهای استوانه‌ای شکل ارتباطی سلول‌ها با دیواره‌هایی بسیار‌باریک متمرکز شده است. چرا که اولین چالش، خون‌رسانی دقیق و به موقع به سلول‌های میانی بافتی است که دارد شکل می‌گیرد، در غیر این صورت باید انتظار مرگ سریع این سلول‌ها را به علت عدم دسترسی به موقع به اکسیژن داشته باشیم.

دیگر مقاومتی وجود نخواهد داشت
دکتر مورفی می‌گوید: «یکی از مزیت‌های بزرگ استفاده از این فناوری اینست که بدن شخص اعضای پیوند‌شده را به خوبی خواهد پذیرفت چون سلول‌های تازه از سلول‌های بدن او کپی‌برداری شده‌اند و دیگر هیچ تفاوتی وجود نخواهد داشت».

با اینکه فناوری چاپ زیستی تا رسیدن به مرحله بهره‌برداری راهی طولانی در پیش دارد اما اورگانووا با صرف هزینه سنگینی این دستگاه را ساخته و به محققان مراکز پژوهشی معتبر نیز امکان استفاده از آنرا می‌دهد.

مورفی می‌گوید: «ما داریم توانایی‌های این دستگاه را کشف می‌کنیم و امیدواریم پژوهشگران بتوانند با استفاده از آن نمونه‌های زیستی دقیق‌تری را در ابعادی بزرگ‌تر خلق کنند و انواعی از رگ‌های خونی مورد نیاز توسط آنها ساخته شود. اگر نتایج نهایی موفقیت‌آمیز باشند، اوگانووا هم سریع‌تر می‌تواند این اختراع را به ثبت رسانده و به بازار تجهیزات پزشکی وارد کند».

هم‌زمان با اورگانووا محققان دیگری هم با تهیه پیش‌نمونه از بافت سربازان آسیب‌دیده در جنگ به نحوی کار مشابهی را انجام می‌دهند که در آن از چاپگر جوهر‌افشان خانگی با کمی تغییر استفاده شده است. البته در این روش بافتی تهیه نخواهد شد.

مورفی می‌گوید: «کسی از اورگانووا انتظار ندارد ظرف یک‌سال آینده امکان چاپ یک ارگان کامل را فراهم کند اما فکر می‌کنم رشد سریع فناوری سه‌بعدی در سال‌های اخیر و علاقه پزشکان به این چاپگر راه را برای رشد فناوری چاپ زیستی نیز فراهم کند و به زودی بسیاری از موانع و غیرممکن‌های امروزی از سر راه آن کنار بروند».


به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم اردیبهشت 1389ساعت 12:58  توسط محمد  | 

چاپگرهای سه بعدی اچ.پی به بازار عرضه شد

 بزرگ‌ترین تولیدکننده محصولات رایانه‌ای جهان، عرضه چاپگرهای سه‌بعدی خود را در بازار آغاز کرد. این چاپگر 17هزار دلاری می‌تواند طراحی CAD را با استفاده از پلاستیک مذاب به نمونه یکپارچه سه‌بعدی تبدیل کند.

 در ماه ژانویه / دی گذشته، شرکت اچ‌.پی اعلام کرد که قرار است چاپگری سه بعدی به بازار ارائه دهد و زمان و مکان آن را متعاقبا اعلام خواهد کرد. اکنون، استراتاسیس، شرکتی که در حال تولید این وسیله برای اچ‌پی است، اعلام کرد که نخستین دستگاه‌های سه بعدی دیزاین‌جت با مارک اچ‌پی را روانه بازار کرده و این وسیله در ماه می/ اردیبهشت تنها در اروپا در دسترس عموم خواهد بود.

به گزارش پاپ‌ساینس، دیزاین‌جت سه‌بعدی در فناوری مدل‌سازی استراتاسیس، طراحی‌های سه‌بعدی آتوکد را به نمونه‌های واقعی ملموس تبدیل می‌کند. در این شیوه با استفاده از لایه‌های بسیار نازک پلاستیک ای.بی.اس مذاب که بر روی یکدیگر قرار می‌گیرند، جسم سه‌بعدی یکپارچه‌ای تولید می‌شود. طرح سه‌بعدی بر روی پلاستیک‌هایی با رنگ عاج فیل چاپ می‌شوند و چاپگر سه‌بعدی دیزاین‌جت می‌تواند هر بخش را به یک رنگ درآورد. تنوع رنگ این ابزار نیز هشت رنگ است.


با توجه به کاربرد این وسیله در تجارت‌های کوچک و بزرگ و موسسات آموزشی، این محصول برای افرادی که قصد دارند نمونه واقعی محصول خود را بلافاصله پس از طراحی در دست داشته باشند، مناسب است. این تسهیلات باعث صرفه‌جویی زیادی در زمان و مکان می‌شود، اما با هزینه‌ای بسیار سنگین از راه خواهد رسید.

پیش‌بینی شده بود که هزینه این چاپگر که نمونه آن توسط استراتاسیس تولید شده، حدود 15 هزار دلار باشد. اما اچ‌پی اعلام کرد که قیمت این چاپگر سه‌بعدی دیزاین‌جت کمتر از 13 هزار یورو یا زیر 17 هزرا دلار خواهد بود. بنابراین به نظر می‌رسد ورود به جمع دارندگان این چاپگر برای بیشتر مردم، حداقل در آغاز غیرممکن خواهد بود.

اما گذشته از این‌ها به نظر می‌رسد این چاپگر اچ‌پی مزیتی دارد که دیگر سیستم‌های تجاری موجود ندارند و آن، سهولت استفاده است. یک دیزاین‌جت در گوشه دفتر کار، به معماران، مهندسین، تولیدکنندگان و طراحان این امکان را می‌دهد که بدون ترک میزهایشان، کارشان را در مدلی پلاستیکی تکمیل کرده و در دستان مافوق یا مشتریان خود قرار دهند. این چاپگر تصاویری با جزئیات گوناگون را با دقت مناسبی تولید می‌کند. این روند می‌تواند صرفه‌جویی زیادی در زمان و هزینه‌ها به همراه داشته باشد، بخصوص اگر طراحان کار خود را در مرتبه نخست، درست انجام ندهند.

هرچند 17هزار دلار مبلغ هنگفتی است، اما دیزاین‌جت سه‌بعدی با توجه به اندازه و قابلیت‌ها، در میان اقتصادی‌ترین سیستم‌های نمونه‌سازی سریع جای گرفته است

چیزی که باعث می‌شود دیزاین‌جت گامی بزرگ در مسیر چاپ سه‌بعدی باشد، کیفیت نمونه‌های تولیدی است که مسلما در هفته‌های آینده با ورود این محصول به بازارهای انگلیس، اسپانیا، فرانسه، ایتالیا و آلمان اخبار بیشتری در مورد آن‌ها به گوش خواهد رسید. اما برای افرادی که به این بازارها دسترسی ندارند جای نگرانی نیست، این وسیله به‌زودی در سراسر جهان به بازار عرضه خواهد شد.


به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم اردیبهشت 1389ساعت 12:56  توسط محمد  | 

وقتی روبات معنی دست دادن را می فهمد

 با افزایش توانایی روبات‌ها و استفاده آن‌ها از توانایی‌های بینایی و شنوایی، پژوهشگران درتلاشند احساس لامسه را نیز به این ماشین‌ها بیافزایند. پوست مصنوعی، یکی از تازه‌ترین دستاوردهای روباتیک به شمار می‌رود.

شاید پوست یکی از تعیین کننده‌ترین معیارها برای زیبایی باشد ، اما برای روبات‌ها طراحی یک پوست کارآمد می‌تواند نقش مهمی در مقبولیت آن‌ها در اجتماع بازی کند. یک پوشش حساس به تماس می‌تواند از آسیب وارد کردن تصادفی این روبات‌ها به دیگران پیشگیری کند.

به گزارش نیوساینتیست، در ماه می / اردیبهشت ، تیمی از موسسه تکنولوژی ایتالیا، آی.آی.تی در جنوآ اولین پوست حساس به لمس را که برای روبات انسان‌نمای iCub طراحی شده است به آزمایشگاه‌های سراسر اروپا خواهد فرستاد. آی.آی.تی و شرکایش توانسته‌اند سنسورهای قابل انعطافی را بسازند که روبات‌ها را قادر به لمس دنیای اطرافشان می‌کند.

جورجیو متا دانشمندان روبوتیک در آی.آی.تی در این باره گفت: «پوست یکی از تکنولوژی‌هایی بود که کمبود آن در روبات‌های انسان‌نما احساس می‌شد. یکی از اهداف ساخت این روبات‌ها ارتباط آسان و نزدیک با انسان است. اما این موضوع زمانی امکان‌پذیر است که روبات از آن‌چه توسط اعضای موتوری قدرتمندش لمس می‌کند، آگاه باشد».

پوستی از سیلیکون
متخصصان روباتیک تاکنون روش‌های متعددی را امتحان کرده‌اند تا بتوانند یک پوست حسگر بسازند. در نمونه‌های اولیه مانند روبات CB2 که در دانشگاه اوزاکای ژاپن طراحی شده، چند صد سنسور داخل یک پوست سیلیکونی قرار گرفت.
ریچارد واکر از موسسه Shadow Robot واقع در لندن گفت: «اکنون روش‌های بسیار زیادی برای حس کردن در حال پدیدار شدن هستند. اما تا زمانی که این روش‌ها روی روبات‌های متعددی آزمایش نشوند، نمی‌توان گفت کدام یک از آن‌ها برای چه کاربردی مناسب هستند».

متا می‌گوید: «علاوه بر این ، معیارهای زیادی وجود دارد که باید در پوست وجود داشته باشد. برای مثال پوست باید قابل انعطاف باشد، مساحت زیادی را بپوشاند و قادر باشد حتی کوچک‌ترین تماس‌ها را در هرجایی روی خود تشخیص دهد».

iClub
یک روبات انسانن‌ما و در اندازه یک کودک سه و نیم ساله است. بودجه این پروژه توسط کمیسیون اروپا تامین شده است. خصوصیات تکنیکی iCub کاملا متن باز بوده و تاکنون بیش از 15 آزمایشگاه در سراسر اروپا نمونه‌های خود از این روبات را ساخته‌اند. بنابراین آی.آی.تی برای تست کردن پوست طراحی شده خود روبات‌های زیادی در اختیار خواهد داشت.

این پوست از بوردهای مثلثی شکل قابل انعطافی ساخته شده که مدارهای الکتریکی روی آن چاپ شده است . این بوردها به عنوان سنسور عمل کرده و قسمت زیادی از بدنه iCub را می‌پوشاند. هر مثلت قابل انعطاف 3 سانتی‌متر است و دارای 12 اتصال مسی خازنی است. بین این بردها و لایه خارجی که از جنس لیکراست و یک تماس فلزی بین هر کدام از این اتصالات مسی برقرار می‌کند، یک لایه لاستیک سلیکونی به عنوان جدا کننده قرار می‌گیرد . لایه لیکرا و مدارهای قابل انعطاف دو طرف خازن‌های حس کننده فشار این پوست را تشکیل می‌دهند.

با این شیوه طراحی ، 12 پیکسل لمسی یا taxel در هر مثلث حس خواهد شد. این دقت taxel می‌توان الگوهایی مانند چنگ انسان را روی بازوی روبات تشخیص داد.

این روبات می‌تواند فشاری به اندازه وزن یک گرم را روی هر taxel حس کند. هم‌چنین این پوست به سنسورهای حس کننده دما که از نیمه‌رساناها ساخته شده‌اند نیز مجهز است. قرار است اولین نمونه از این پوست در ماه می / اردیبهشت ارائه شود.

آی. آی. تی همچنین تصمیم دارد یک لایه از پلیمر پیزوالکتریک یا PVDF به این پوست اضافه کند. زیرا سنسورهای خازنی فقط فشار مطلق را اندازه‌گیری می‌کنند، اما PVDF‌ها در هنگام تغییر شکل بر اثر تماس ولتاژی تولید می‌کنند که از آن می‌توان برای تخمین نرخ تغییرات فشار استفاده کرد.

بنابراین اگر یک روبات نوک انگشتش را روی یک سطح بکشد ، می‌توان با کمک لرزشی که در اثر اصطحکاک تولید می‌شود جنس سطح را حدس زد. با چنین حساسیتی می‌توان تخمین زد که چه میزان نیرو برای بلند کردن اشیا مختلف مانند یک بشقاب چینی لغزنده لازم است.

پوست کوانتومی
فیلیپ تیسام، رئیس شرکت بریتانیایی پراتک در شمال یورک شایر چندان علاقه‌ای به پوست‌های حسگر که با خازن‌ها ساخته شده‌اند ندارد ، چرا که معتقد است بر اثر استفاده پی در پی ، این پوست‌ها حساسیت خود را از دست می‌دهند.

پراتک در عوض یک ماده الاستیک و کشی را به نام کامپوزیت تونلی کوآنتومی QTC معرفی کرده است. این محصول از یک لایه پلیمری مانند لاستیک سیلیکونی تشکیل شده که توسط نانوذرات میخی نیکل پر شده است. یک ولتاژ در سراسر این پوست منتشر می‌شود و زمانی که فشرده می‌شود، همراه با کوچک شدن پلیمر ، فاصله بین نانوذرات تغییر پیدا کرده و باعث جریان پیدا کردن الکترون‌ها یا تونل شدن آن‌ها از یک نانوذره به ناحیه بعدی که در حال لمس شدن است می‌شود. مقاومت الکتریکی این ماده سریعا کاهش پیدا می‌کند و به نسبت نیرویی که به سطح وارد شده، می‌توان میزان تماس را اندازه‌گیری کرد.

در آزمایشگاه رسانه‌ای موسسه تکنولوژی ماساچوست، ام.آی.تی، آدام ویتسون در حال ساخت یک پوست حس‌گر مبتنی بر QTC برای شرکت‌های روبات‌سازی تجاری است. اما به جای استفاده از یک پوست سخت و چسبان ، ویتون از یک پوشش رهاتر استفاده کرده که بیشتر شبیه به لباس است.

اما قابلیت‌های شگفت‌انگیز دیگری نیز می‌تواند توسط QTC‌ها پیاده‌سازی شود . برای مثال می‌توان از QTC به عنوان یک بینی الکتریکی استفاده کرد.

در صورتی که پلیمر اصلی به درستی انتخاب شود، می‌توان از واکنش‌هایی که بین گازهای فرار شیمیایی در فضا انجام می‌شود استفاده کرده و به این ترتیب می‌توان یک بینی الکتریکی طراحی کرد که قادر است برای مثال نشت گاز را در خانه تشخیص دهد. وینتون در این باره گفت : این بدان معناست که ما می‌توانیم قابلیت‌هایی به روبات‌ها اضافه کنیم که پوست خودمان قادر به انجام آن نیست.

البته این بدین معنا نیست که پوست ما در ساخت این تکنولوژی‌های جدید تاثیرگذار نبوده است. Shadow Robot به زودی آزمایش یک سرانگشت حساس به لمس شبیه به انسان را در پایگاه راه‌اندازی Syntouch در کالیفرنیا آغاز می‌کند.
این سرانگشت از یک کیسه پر از مایع تشکیل شده است که درست مانند یک انگشت واقعی به نظر می‌رسد و مجهز به سنسورهایی است که می‌توان لرزش ، فشار و دما را اندازه‌گیری کند.

به هر حال هر کدام از این تکنولوژی‌ها که با موفقیت بیشتر همراه شد، پوست‌های حس‌گر روبات‌ها می‌تواند به ما در ارتباط بهتر با این یاران انسان‌نمای آینده کمک کند.


به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم اردیبهشت 1389ساعت 12:48  توسط محمد  | 

کوچکترین و سبک ترین میکروسکوپ جهان ابداع شد

 محققان دانشگاه کالیفرنیا که ابداع تکنولوژی تصویربرداری بدون لنزشان برای استفاده در طبابت از راه دور می تواند سلامت جهانی را متحول سازد میکروسکوپ مینیاتوری ابداع کرده اند که به عنوان کوچکترین و سبک وزن ترین ابزار طبابت از راه دور شناخته شده است.

به گزارش مهر، این میکروسکوپ کوچک بر اساس فناوری به نام LUCAS که توسط اوزکان استادیار مهندسی الکترونیک در دانشگاه کالیفرنیا ابداع شده ساخته شده است. در این ابداع جدید به جای استفاده از عدسی ها برای بزرگنمایی اجسام، محققان از دیودهای منتشر کننده نور برای روشن ساختن ذرات و یک رشته حسگر برای تصویربرداری هلیوگرافیک از میکروذرات یا سلولها استفاده می کنند. از این فناوری می توان در تصویربرداری از نمونه خون حتی در کشورهای محروم استفاده کرد.

این میکروسکوپ که در بسته بندی بسیار کوچکی گنجانده شده از قابلیتهای زیاد و هزینه بسیار پایین برخوردار است. به گفته اوزکان هدف از این ابداع تولید ابزاری بوده است که بتواند در راستای بهبود سلامت افراد در جوامعی که از محدودیت منابع مختلف برخوردارند مورد استفاده قرار گیرد.

در راستای یکپارچگی و سبک وزن تر بودن در این میکروسکوپ بدون لنز از استفاده از تکنیکهای پیچیده و نیازمند آموزش برای تحلیل تصاویر به ثبت رسیده از بین رفته و تصاویر به واسطه رایانه مورد بررسی قرار می گیرند، به این شکل نتیجه تحلیل رایانه ای تصاویر در لحظه در دسترس کاربران قرار خواهد گرفت.

وزن این ابزار جدید 46 گرم بوده و ابعاد آن به بزرگی یک تخم مرغ است، این میکروسکوپ یک دستگاه تصویربرداری کامل است که تنها بخش اتصال خارجی آن اتصال یو اس بی به رایانه یا تلفن هوشمند است تا انرژی آن را تامین کرده و سپس تصاویر به ثبت رسیده را به مراکز پردازشی ارسال کنند.

نمونه های مورد آزمایش با کمک تراشه هایی وارد میکروسکوپ می شوند و این دستگاه قادر است با دقتی بسیار بالا  ذرات نمونه را از قبیل گلبولهای قرمز، سفید و پلاکتهای خونی شناسایی کند. با استفاده از این ابزار امکان ردیابی بیماری هایی مانند مالاریا و ایدز وجود داشته و در عین حال می توان  از آن در تشخیص پاکی آب در مناطق بحران زده استفاده کرد.

بر اساس گزارش ساینس دیلی، این ابزار در عین حال نمونه ای مناسب از نوعی جدید از علم پزشکی به نام پزشکی از راه دور است. در این نوع از پزشکی استفاده از ابزارهای قابل حمل برای انجام آزمایشهای پزشکی در مناطق محروم بسیار حیاتی به شمار رفته و می توانند فضاهای خالی فیزیکی ناشی از کمبود نیروی پزشک در مناطق مختلف جهان را پر کنند.

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم اردیبهشت 1389ساعت 12:40  توسط محمد  | 

کودک یکساله هم تفکر می کند

عضو هیئت علمی گروه فلسفه برای کودکان و نوجوان گفت : " ذهن کودک حتی در سن یک سالگی و کمتر از آن نیز قدرت تفکر را داراست. کودکان قادرند حتی در سن پنج و شش سالگی استدلال‌های انتزاعی داشته باشند. "

دکتر سعید ناجی در ادامه افزود : " پرسیدن سوال‌های خوب، بخشی از فلسفه است و پاسخ گفتن به این سوالات بخش بعدی و تکمیلی آن به شمار می‌آید. فلسفه برای کودکان هشت مهارت را به مخاطبان خود می‌آموزد که یکی از مهم‌ترین آنها، روش سوال کردن است. مسایل زمانی طرح می‌شوند که یک پرسش قابل فهم مطرح شود. "

نویسنده کتاب کندوکاو فلسفی برای کودکان و نوجوانان عنوان کرد : " پرسش کردن، به مهارت‌های زبانی و فکری نیاز دارد؛ بنابراین باید واژه‌ها، مفهوم‌سازی و معناسازی را به کودکان آموخت. در این روش به کودکان قالب‌های فکری آموخته می‌شود تا آنان با سهولت بیشتری سوال کرده، سپس استدلال کنند. به بیان دیگر؛ کودکان در این نوع از فلسفه راه رفتن را یاد می‌گیرند، نه مسیر را. "

ناجی درباره نظر روانشناسانی نظیر پیاژه که معتقدند انسان تا دوازده سالگی قادر به فراگیری نیست، این گونه توضیح داد: " آرای پیاژه نظیر سایر نظرات نقد شده و آزمایش‌های علمی انجام شده نشان می‌دهند که ذهن کودک حتی در سن یک سالگی و کمتر از آن نیز قدرت تفکر را داراست. یکی از منتقدان پیاژه، «گرت متیوز» به این نتیجه رسید که کودکان قادرند حتی در سن پنج و شش سالگی استدلال‌های انتزاعی داشته باشند. پیاژه معتقد بود که کودکان نمی‌توانند مسایل انتزاعی را درک کنند و «لیدمن» با تغییر کوچکی این جمله را اصلاح کرد و گفت: «کودکان اگر نخواهند، نمی‌توانند مسایل انتزاعی را درک کنند.» "

دکتر ناجی درباره وجود متودولوژی بیان مفاهیم فلسفی برای کودکان، گفت: " پس از شکل‌گیری مکتبی با نام فلسفه برای کودکان در آمریکا، این مکتب به سایر مناطق رسید و در هر یک از کشورها موارد بسیاری بر آن افزوده شد. به عنوان مثال در مالزی، فلسفه اسلامی نیز به زبان کودکان بازگو می‌شود، اما با وجود تنوع روش‌ها، وحدت نظری میان فعالان این حوزه وجود دارد و آن، اجرای حلقه کندوکاو است که جمعی از کودکان را دربر می‌گیرد. آنان دور هم جمع شده، مربی در کنار آنها قرار می‌گیرد. هدف این جمع نیز تحقیق است. "

وی افزود: " این تأکید وجود دارد که از داستان‌ها باید دیالوگی میان کودکان و نوجوانان به وجود آورد که سپس تبدیل به تأمل شده، به نتیجه برسد و در نهایت به خوداصلاحی مخاطب بیانجامد. این موضوع به ویژه درباره مسایل اخلاقی اهمیت دارد. در این روش کودکان خودشان نتایج را کشف می‌کنند و بنابراین همیشه آن را به خاطر می‌سپارند. "

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم اردیبهشت 1389ساعت 12:35  توسط محمد  | 

مشروبات الکلی روند پیر شدن را سریعتر می کنند

تحقیقات نشان می‌دهد نوشیدن مشروبات الکی می‌تواند روند پیر شدن انسان را سریع‌تر کرده و خطر ابتلا به سرطان را افزایش دهد.

دانشمندان متوجه شدند این نوشیدنی‌ها می‌توانند به قسمت‌هایی از سلول‌های بدن که مرتبط با پیری زودرس و سرطان هستند آسیب وارد کند.
آن‌ها کشف کردند که الکل می‌تواند باعث بروز فشار و تورم روی تلومرها - انتهای رشته‌های دی.ان.ای انسان - ‌شود.
هم زمان با پیر شدن انسان‌ها تلومرها به مرور زمان کوچک‌تر می‌شوند تا این که در نهایت یک سلول آن قدر آسیب می‌بیند که می‌میرد.
تحقیقات نشان می‌دهد الکل می‌تواند به این روند سرعت ببخشد.
از آن‌جایی که الکل می‌تواند باعث کوتاه‌تر شدن تلومرها شود ، خطر ابتلا به سرطان نیز افزایش پیدا می‌کند و دانشمندان معتقدند افرادی که مشروبات الکلی مصرف می‌کنند خود را در معرض خطر جدی ابتلا به سرطان قرار می‌دهند.
آندرا باکارلی محقق ارشد دانشگاه میلان در ایتالیا در این باره گفت : افرادی که در نوشیدن مشروبات الکلی افراط می‌کنند باید خود را برای پیری زودرس و ابتلا به سرطان آماده کنند.
این تحقیقات روی 250 نفر انجام شد که هر روز اقدام به نوشیدن مشروبات الکلی می‌کردند.همه آن‌ها دارای رژیم غذایی و فعالیت بدنی مشابه بودند و میزان استرس کاری و محیط زندگی آن‌ها نیز تفاوت زیادی با یکدیگر نداشت.
این تحقیقات نشان داد طول تلومر در افرادی که مشروبات الکلی مصرف می‌کنند به طور قابل توجهی شروع به کوچک شدن می‌کند ، که این موضوع می‌تواند خطرات زیادی برای مصرف کنندگان این نوشیدنی‌ها به همراه داشته باشد.

بسیاری از مطالعاتی که در گذشته انجام شده بود نیز مشابه این نتایج را به همراه داشته اند.الکلی اثر بسیار مخربی روی بدن انسان می گذارد و باعث آسیب دیدن قسمت های مهم و حیاتی بدن انسان می شود.
+ نوشته شده در  شنبه چهارم اردیبهشت 1389ساعت 8:21  توسط محمد  | 

گنجایش مغز ما چه قدر است

به خاطر سپردن تعداد زیادی شماره تلفن کار دشواری است، اما پژوهشگران معتقدند برخلاف تصور عموم، گنجایش مغز ما برای ذخیره اطلاعات بی‌انتهاست و میتوان طی پنجاه سال حدود 9 میلیون شماره را حفظ کرد.

به خاطر سپردن شماره‌های 11 رقمی تلفن‌های همراه برای اغلب ما کار بسیار دشواری است. در حالی که چائولو اهل چین،‌ یکی از رکوردشکنانی که حافظه بی‌نظیری دارد و هنوز هم کسی نتوانسته رکوردش را بشکند، در سال 2005/ 1384 توانست 67،890 رقم اعشار عدد پی را از حفظ بنویسد. اما در مقایسه با ظرفیت واقعی مغز،‌ چه می‌توان در این باره گفت؟

در حقیقت، بر اساس گزارش نیوساینتیست،‌ توانایی مغز ما برای کسب اطلاعات بی‌انتهاست. توماس لندور در سال 1986/ 1365 مطالعه گسترده‌ای را با استفاده از عکس‌ها و متن‌ها انجام داد تا ببیند که افراد تا چه میزان می‌توانند در ذهن خود اطلاعات را ذخیره نمایند. وی بر اساس نتایجی که به دست آورد چنین تخمین زد که هر فرد بزرگسالی به طور متوسط در طول مدت عمر خود معادل 125 مگابایت اطلاعات را در ذهن خود ذخیره می‌کند، یعنی معادل 100 کتاب با حجم کتاب موبی‌دیک.

البته به خاطر سپردن تعداد زیادی رقم با ترتیب درست خیلی مشکل‌تر از به خاطر سپردن اطلاعات مربوط به یک متن یا عکس است. بنابراین برای این که بتوانیم به طور دقیق بگوییم که ظرفیت یک حافظه چه قدر است، شاید بهتر باشد که به سراغ تکنیک‌هایی برویم که قهرمانان حافظه دنیا ز آن‌ها استفاده می‌نمایند.

اغلب آن‌ها از یک روش به خاطرسپاری استفاده می‌کنند. آن‌ها قبل از این که شروع به حفظ کردن یک عدد بنمایند، یک شی یا فرد را به هر عدد چهار رقمی از 0000 تا 9999 مرتبط می‌سازند. بنابراین، ارقام اعشاری عدد پی، به یک سری از این افراد یا اشیا ترجمه می‌شود و فردی که این ارقام را به حافظه می‌سپارد از این سری افراد و اشیا در ذهن خود یک داستان می‌سازد. در نتیجه مجموعه ارقام جذاب‌تر می‌شوند و ذهن از عهده به خاطر سپاری آن‌ها برمی‌آید.

برای لو حفظ کردن 40،000 رقم در حدد 1000 ساعت زمان می‌برد. بنابراین، مهم نیست که میزان حافظه یک نفر چه قدر باشد. اگر یک نفر در بیست سالگی شروع به حفظ کردن ارقام به این روش نماید و روزی 12 ساعت وقت صرف آن کند،‌ در تولد هفتاد سالگی‌اش حدود 8،760،000 رقم را به ترتیب از حفظ خواهد بود.

+ نوشته شده در  شنبه چهارم اردیبهشت 1389ساعت 8:16  توسط محمد  | 

کشف ترفند عجیب گیاه ارکیده برای گرده افشانی

 محققان در یک تحقیق عجیب و جالب دریافته‌اند که برخی از انواع گل‌ ارکیده برای جلب توجه حشرات نر از بوی حشره ماده تقلید می‌کنند تا از این طریق به گرده‌افشانی خود رونق دهند.

به گزارش ایسنا، محققان با انتشار مقاله‌ای در مجله بیولوژی تکاملی بی ام سی خاطر نشان کردند که جفت‌گیری دو گونه از این ارکیده‌ها برای تولید یک نسل هیبریدی جدید منجر به تولید عطر جدیدی از این گل می‌شود.

این رایحه جدید هیچ تاثیری روی زنبورهای عادی و تنها ندارد اما جذابیت فوق‌العاده بالایی برای گونه‌های دیگری از زنبورهای وحشی دارد که هرگز با گونه‌های والد این ارکیده ملاقات نکرده‌اند.

این پژوهش از سوی محققان سوئیسی و ایتالیایی انجام گرفته است.

این ارکیده‌های هیبریدی چون بوی زنبورهای ماده را از خود تولید می کنند برای زنبورهای نر جذابیت فوق‌العاده ای دارند و در نتیجه به گرده‌افشانی و تکامل گیاه کمک فراوانی می‌کند.

محققان می‌گویند که این مکانیسم گرده‌افشانی تاکنون فقط در خانواده گیاهان ارکیده شناسایی شده است.

+ نوشته شده در  شنبه چهارم اردیبهشت 1389ساعت 8:14  توسط محمد  | 

مطالب قدیمی‌تر