X
تبلیغات
tazehaye-elm - تکنولوژی

tazehaye-elm

جدیدترین مطالب علمی

سامسونگ و نسل جدید نمایشگرهای لمسی

 همکاری شرکت سامسونگ با محققان دانشگاهی به تولید صفحات بزرگ و انعطاف‌پذیری از گرافن منجر شده که می‌توانند با جایگزینی ترکیبات ایندیوم در ابزارهای الکترونیک تحولی بزرگ را در این صنعت ایجاد کند. 

گرافن به صفحاتی بسیار باریک از جنس کربن اطلاق می‌شود که ضخامتی برابر یک اتم دارند. این صفحات کربن خالص با اینکه استحکام بالا، قابلیت انعطاف‌پذیری، شفافیت و رسانایى الکتریکى جالب توجهی دارند و می‌توانند برای تولید صفحات لمسی یا سلول‌های خورشیدی ارزان‌قیمت مورد استفاده قرار گیرند، تاکنون به صنعت راه نیافته‌اند. گرافن برای ورود به صنعت نیاز به تولید به شکل صفحات بزرگی دارد که قابلیت چاپ‌شدن با اتم‌های متعددی مانند نقره را داشته باشند.

با اینکه سی‌و چند‌سال از زمان کشف گرافن می‌گذرد، این اولین‌بارست که یک شرکت تولید‌کننده ابزارهای الکترونیک خانگی به تحقیق در مورد آن روی آورده است. به گزارش تکنولوژی‌ریویو، همکاری 18ماهه شرکت سامسونگ با دانشگاه سانگ‌کین‌کوان در سئول، کره جنوبی برای ساخت صفحات گرافن چاپی در ابعاد مورد نیاز صنعت موفقیت‌آمیز بوده است.

این همکاری به تولید صفحه‌ای انعطاف‌پذیر با ابعاد یک تلویزیون بزرگ از جنس گرافن منجر شده است. این صفحه 63‌ سانتیمتری پیوسته از یک لایه گرافن خالص تشکیل‌شده که به کمک غلتک‌های خاصی روی لایه‌ای از پلی‌استر گسترده شده است. محققان برای ایجاد پوشش تک‌لایه کربن روی این صفحه از غلتکی استفاده کرده‌اند که روی آن را با ورقه بزرگ و انعطاف‌پذیر بسیارنازکی از مس پوشانده اند. برای حرارت دادن این غلتک از یک تونل حرارتی با دمایی حدود 1000 درجه سانتیگراد همراه با جریانی گرم از گاز متان و هیدروژن که حمل اتم‌هاى منفرد کربن را به عهده داشتند استفاده شده است. اتم‌های منفرد کربن در برخورد با ورق بسیار‌نازک مس جذب سطح آن شده و آنرا با لایه‌ای یک‌دست و تک‌لایه از گرافن پوشانده‌اند، حرکت غلتک‌ها و فشار ناشی از آنها این لایه منظم را به صفحه پلی‌استر مورد نظر انتقال داده است. در نهایت الکترودهای نقره روی صفحه چاپ شده‌اند.

با استفاده از این تکنیک می‌توان صفحات انعطاف‌پذیر بزرگ‌تری از گرافن را نیز با هزینه‌ای اندک تولید کرد. این صفحات در نهایت می‌توانند جایگزین سلول‌های خورشیدی امروزی یا صفحات لمسی تهیه‌شده از اکسید‌قلع‌ایندیوم شوند که علاوه بر شکننده‌بودن، بسیار‌گران‌قیمت است.

توسعه این تکنیک منوط به ساخت صفحاتی در ابعاد بزرگ‌تر از گرافن خالص، ایجاد کاربردهای تازه و در نهایت رویکرد بازار و سازندگان ابزارهای الکترونیک نسبت به این صفحات است. به نظر می‌رسد برای تولید انبوه محصولات الکترونیکی با صفحات انعطاف‌پذیر گرافن باید چند سالی صبر کنیم.

غلتک مسی

توضیح عکس: یک لایه گرافن تازه دارد توسط فشار غلتک‌ها همراه با حرارت به صفحه پلی‌استر مورد نظر منتقل می‌شود.

+ نوشته شده در  سه شنبه یکم تیر 1389ساعت 0:56  توسط محمد  | 

ساخت سمعکی که صدا را از طریق استخوان صورت منتقل می کند

یک پژوهشگر ایرانی، سمعکی ساخته که به راحتی درون دهان قرار می‌گیرد و صدای تقویت‌شده را از طریق استخوان‌های صورت به حلزون گوش منتقل می‌کند. این سمعک ویژه درمان ناشنوایی یک‌طرفه طراحی شده است.

 پژوهشگری ایرانی به نام امیر ابوالفتحی ایده جالبی برای ساخت سمعک ارائه داده که در آن از استخوان‌های صورت برای انتقال صدا استفاده می‌شود.

به گزارش پاپ‌ساینس، ابوالفتحی تا مدتی پیش، نایب‌رئیس بخش تحقیق و توسعه شرکت Invisalign بود که بست‌های دندانی شفاف برای مرتب کردن دندان‌ها می‌سازد. او مدتی قبل با یکی از دوستانش که در ساخت سمعک در حال فعالیت بود، صحبت می‌کرد که ناگهان به ایده‌ای جالبی برای ساخت سمعک رسید.

او می‌دانست که استخوان، رسانای خوبی برای صداست؛ پس به این فکر افتاد تا یک سمعک دهانی قابل جدا شدن بسازد که بتواند صدا را از دندان‌ها و استخوان‌های سر به گوش برساند. این فکر در نهایت منجر به ساخت SoundBite شد، سمعکی که برای افراد مبتلا به ناشنوایی یک‌طرفه طراحی شده است. هر سال نزدیک به 50 هزار نفر فقط در ایالات متحده به این نوع ناشنوایی دچار می‌شوند.

ابوالفتحی پس از مشورت با یکی از دوستان خود به نام مایکل بنینگر (متخصص گوش و حلق و بینی در کلینیک کلیولند، اوهایو) تصمیم گرفت ایده خود را به واقعیت تبدیل کند.

مهم‌ترین مشکل، ساخت این دستگاه در کوچک‌ترین اندازه ممکن بود. به همین دلیل ابوالفتحی محرک‌های پیزوالکتریک را انتخاب کرد که برای تولید لرزش‌هایی که از طریق استخوان منتقل می‌شوند، به انرژی بسیار کمی نیاز دارد. به این ترتیب او توانست از باتری بسیار کوچک‌تری استفاده کند و دستگاهی بسازد که به راحتی در دهان قرار می‌گیرد.

ساوندبایت از اکریلیک ساخته شده و روی یکی از دندان‌های آسیاب فرد نصب می‌شود. میکروفون نصب‌شده در گوش ناشنوا به شیوه وایرلس، صدای ورودی را به یک دریافت کننده الکترونیکی که روی دندان نصب شده، می‌فرستد. سپس امواج صدا از دندان و از طریق استخوان‌های آرواره به حلزون گوش فرستاده می‌شود که وظیفه پردازش صدا را بر عهده دارد. باتری این وسیله نیز بین 6 تا 8 ساعت کار می‌کند و می‌توان آن‌را دوباره شارژ کرد.

سمعک‌های قدیمی فقط شدت صدا را تقویت می‌کردند و به همین دلیل برای افرادی که حلزون گوششان از کار افتاده بود، کارایی نداشتند. بهترین وسیله‌ای که در حال حاضر برای ناشنوایی یک طرفه در بازار موجود است، سمعک متصل به استخوان (BAHA) است که مانند ساوندبایت از استخوان برای فرستادن صدا به حلزون گوش استفاده می‌کند، اما نصب BAHA نیاز به عمل جراحی دارد تا یک قطعه تیتانیومی در داخل جمجمه قرار بگیرد.

ساوندبایت، شنوایی را به اندازه BAHA به فرد باز می‌گرداند، با این تفاوت که روش جدید نیاز به جراحی ندارد. در عوض شما به راحتی می‌توانید آن را داخل دهان خود قرار داده و از آن خارج کنید.

در آزمایش‌های اولیه در ماه فوریه / بهمن گذشته، بیماران اعلام کردند که بعد از استفاده از این وسیله، شنوایی آن‌ها بین 80 تا 100 درصد برگشته و آن‌ها به ندرت وجود این وسیله را در دهان خود احساس می‌کنند.

اگر این دستگاه بتواند تائیدیه سازمان غذا و دارو، اف.دی.ای را بگیرد که چندان هم دور از ذهن نیست، در تابستان امسال و با قیمت 6هزار دلار در اختیار بیماران قرار خواهد گرفت. این در حالی است که جراحی برای سمعک BAHA بیش از 10هزار دلار هزینه به همراه دارد.

شرکت ابوالفتحی به نام Sonitus Medical تصمیم دارد با شرکت‌های بیمه مذاکره کند تا حداقل بخشی از هزینه خرید این وسیله را به عهده بگیرند. علاوه بر آن ابوالفتحی به دنبال کاربردهای دیگری برای این فناوری مانند وایرلس، ام.پی.تری‌های ضد آب و ارتباطات نهانی برای سازمان‌های اطلاعاتی و سری است.

اما اگر هیچ کدام از این اهداف به نتیجه نرسید، او از این که می‌تواند کیفیت زندگی انسان‌ها را ارتقا ببخشد راضی است.

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم خرداد 1389ساعت 12:0  توسط محمد  | 

نابینایان لبخند دیگران را می بینند

دانشمندان روشی برای نمایش احساسات افراد به نابینایان پیدا کرده‌اند. یک وب‌کم، تصویر فرد مقابل را ثبت می‌کند و پس از تحلیل نرم‌افزاری، نتیجه آن روی نمایشگر انعطاف‌پذیری به شکل حروف بریل مشخص می‌شود.

بدون داشتن قدرت بینایی ، تفسیر کردن و فهمیدن حالات چهره دیگران ممکن نیست .اما شفیق الرحمان از دانشگاه Umeå در تز دکترای خود، فناوری جدیدی را معرفی کرده که این محدودیت را برای نابینایان برطرف می‌کند. این فناوری که کد بریل برای احساسات نام دارد، می‌تواند فرصت‌های تازه‌ای را برای ارتباطات اجتماعی به نابینایان بدهد.

به گزارش ساینس دیلی، نداشتن حس بینایی می‌تواند زندگی یک فرد را با محدودیت‌های زیادی روبه‌رو کند. شاید آشکارترین محدودیت ، مشکل مسیریابی و راه رفتن باشد، اما جزئیات کوچک زندگی روزانه نیز از جمله مواردی است که یک فرد نابینا قادر به دیدن آن‌ها نیست.

ندیدن چهره فرد در حین صحبت کردن یکی از این محدودیت‌هاست . حالات چهره اطلاعات احساسی زیادی را منتقل می‌کنند و در ارتباطات اهمیت بسیار زیادی دارند. برای مثال دیدن یک لبخند در چهره دیگران می‌تواند نشان‌دهنده لذت ، جلب توجه ، آرامش و مانند آن باشد . به این ترتیب از دست دادن حالات چهره می‌تواند موانعی را در ارتباطات اجتماعی برای نابینایان به همراه داشته باشد.

شفیق الرحمان در این باره گفت: «افراد نابینا سعی می‌کنند با استفاده از حس‌های دیگر مانند شنیدن، قسمتی از این اطلاعات از دست رفته را جبران کنند. اما فهمیدن احساسات پیچیده فقط از طریق صدا مشکل است».

او در تز دکترای خود به یک مشکل جدی پاسخ می‌دهد، این‌که چگونه می‌توان به افراد نابینا امکان دیدن احساسات دیگران را داد؟

برای ممکن ساختن این خواسته ، یک گروه تحقیقاتی فناوری جدیدی را با استفاده از وب‌کم‌های معمولی ، یک سخت‌افزار کوچک به اندازه یک سکه و یک صفحه نمایش لمسی موسوم به tactile display طراحی کردند. با استفاده از این تجهیزات محققان توانستند به نابینایان امکان تفسیر مستقیم احساسات دیگران را بدهند.

اطلاعات تصویری از طریق دوربین به یک الگوی لرزان پیشرفته تبدیل شده و توسط این صفحه نمایش‌های لمسی روی پوست فرد نابینا نمایش داده می‌شود . لرزاننده‌ها به صورت متوالی فعال می‌شوند تا اطلاعات داینامیکی را در مورد نوع احساس یک فرد و میزان شدت آن فراهم کرده و به فرد نابینا منتقل کنند.

اولین قدم برای کاربران یادگرفتن الگوهای چهره است . ابتدا حس‌های مختلف در برابر یک دوربین نمایش داده شده و سپس ترجمه آن‌ها به صورت یک الگوی لرزان در می‌آید. در حین این آزمایش، یک صفحه نمایش لمسی در پشت صندلی فرد نابینا وصل می‌شود. البته در هنگام ارتباط با دیگران می‌توان از یک صفحه جایگزین که روی ساعد نصب می‌شود نیز استفاده کرد.

مهم‌ترین موضوع در این تحقیقات، توصیف احساسات مختلف و پیدا کردن راهی برای نمایش آن‌ها با استفاده از مهندسی بیوپزشکی پیشرفته و فناوری‌های تصویری کامپیوتری است . بودجه این پروژه توسط شورای تحقیقات سوئد تامین شده است.

محققان شرکت Videoakt AB برای این فناوری که به زودی به عنوان یک محصول جدید در بازار به فروش خواهد رسید، موفق به دریافت حق اختراع و ثبت شده‌اند. البته میتوان از این فناوری به عنوان یک ابزار ارتباطی برای دیدن انسان‌ها در قسمت‌ها و کاربردهای دیگر نیز استفاده کرد.

شفیق الرحمان در این باره گفت: «ما با موفقیت توانستیم این فناوری را در تلفن‌های همراه برای نمایش لمسی مسابقات زنده فوتبال و انتقال اطلاعات احساسی انسان‌ها از طریق لرزاننده‌ها استفاده کنیم. این یک روش جالب و منحصر به فرد برای استفاده بهتر از تلفن‌های همراه است». 

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم اردیبهشت 1389ساعت 1:27  توسط محمد  | 

شکستن این رمز، غیرممکن است

محققان با استفاده از خواص کوانتومی ذرات، توالی‌هایی کاملا‌تصادفی تعریف کرده‌اند که پیش‌بینی و کشف رمز آنها غیرممکن است. این توالی‌ها می‌توانند برای انتقال امن داده‌ها در فضای مجازی به کار گرفته شوند.

 بررسی توالی اعداد تصادفی نشان می‌دهد بعضی از زنجیره‌ها غیرقابل پیش‌بینی‌تر از توالی‌های دیگر هستند. از تکنیک‌های رمزنگاری مبتنی بر احتمال کشف اعداد زنجیره که بگذریم، باید بگوییم تا به حال هیچ روش مطمئنی برای تأیید تصادفی‌ بودن اعداد این زنجیره‌ها وجود نداشته است.

به گزارش نیچر، فیزیک‌دانان با استفاده از خواص کوانتومی ذرات، موفق به خلق اولین زنجیره ارقام تصادفی حقیقی شده‌اند که می‌تواند استفاده از آنها را ایمن‌تر از قبل کند. آنتونیو آسین، فیزیک‌دان مؤسسه علوم فوتونیک در بارسلونا، اسپانیا می‌گوید: «زنجیره‌های متعددی از اعداد شبه‌تصادفی برای رمز‌گذاری اطلاعات حین انتقال آنها توسط اینترنت مورد استفاده قرار می‌گیرند و اگر روزی الگوریتم کامپیوتری ایجاد‌کننده آنها هک شود، دیگر امنیتی حین تبادل اطلاعات وجود نخواهد داشت».

به همین دلیل گروه‌های بسیاری دارند برای ایجاد توالی‌های کاملا‌تصادفی با استفاده از خواص ذاتی سیستم‌های کوانتومی تلاش می‌کنند. مطابق مکانیک کوانتوم، پیش‌بینی دقیق رفتار یک ذره کوانتومی غیرممکن است، بنا‌بر‌این از لحاظ نظری انتخاب اعداد دودویی مبتنی بر مسیر حرکت فوتون‌ها و جایی که بر سر دوراهی قرار می‌گیرند، می‌تواند اعدادی کاملا‌تصادفی را ایجاد کند. البته این زنجیره در عمل می‌تواند آنقدر تصادفی که محققان در نظر دارند، ایجاد نشود. به عنوان مثال نقصی را در سیستم در نظر بگیرید که بتواند مسیر حرکت فوتون‌ها را هوشمندانه تحت‌تأثیر قرار بدهد.

آسین و همکارانش برای حل این مشکل، آزمونی را برای تعیین میزان تصادفی بودن اعداد تدارک دیدند. این آزمون به آزمایش تاریخی جان بل، برای اثبات طبیعت فیزیک کوانتوم در دهه 1960 برمی‌گشت. بل می‌‌خواست با این آزمایش نشان دهد فیزیک کلاسیک از عهده تعریف خواص عجیب «ذرات درهم‌تنیده»- ذراتی که پیوند میان آنها باعث می‌شود تعیین حالت یکی بلافاصله وضعیت دیگری را تحت‌تأثیر قرار دهد- برنمی‌آید. بل برای اثبات این فرضیه حداکثر امکان همبستگی میان دو ذره را در هر سیستم کلاسیک محاسبه کرد. آزمون‌هایی که توسط سایر فیزیک‌دانان انجام شدند نیز نشان دادند این درهم‌تنیدگی بالاتر از همبستگی میان ذرات در سیستم‌های کلاسیک است.

نتایج کند اما قطعی
آسین و همکارانش نشان دادند رابطه مستقیمی میان میزان تصادفی بودن زنجیره اعداد در سیستم و گذر از حد همبستگی تعریف‌شده توسط بل وجود دارد- حدی که ذرات درهم‌تنیده از مرز آن گذشته‌اند. آنها اعداد تصادفی دودویی را بر پایه محاسبات کوانتومی حرکت تکرار‌شونده یک یون ایتربیوم که می‌توانست در سطوح بالا یا پایین انرژی قرار بگیرد، تهیه کردند. برای اثبات تصادفی بودن کامل این اعداد، شرایط درهم‌تنیدگی برای دو یون ایتربیوم ایجاد شد و گروه مطمئن شد که میزان پیوند از حد تعریف‌شده توسط بل بالاتر است. آسین می‌گوید: «گذر از حد تعریف‌شده توسط بل، نشان می‌دهد اعداد کاملا تصادفی تعریف شده‌اند. در واقع رشته‌ای مبتنی بر حرکت یون شماره 1 در سطوح مختلف انرژی به دست آمده است ». این تیم تاکنون تعیین 42 عدد کاملا تصادفی را گزارش کرده است.

آرتور آکرت، استاد فیزیک کوانتوم دانشگاه آکسفورد، انگلستان که حدود 20 سال پیش استفاده از تئوری بل را برای کشف اعداد کاملا‌تصادفی پیشنهاد کرده است، می‌گوید: «کار انجام‌شده توسط این تیم جالب‌توجه است. البته فاصله فعلی میان اتم‌ها 1متر تعریف‌شده و این تیم باید بتواند درست عمل‌کردن سیستم در فاصله‌های بیشتر را نیز اثبات کند».

هونگ گو از دانشگاه پکن می‌گوید: «آسین باید در مراحل آتی به دنبال روشی ساده‌تر و عملی‌تر برای تعیین این اعداد باشد. با استفاده از این روش ماهانه تنها 42 رقم تصادفی تعیین می‌شوند، این در حالی است که با استفاده از خواص کوانتومی فوتون‌ها در پرتوهای لیرز، نرخ ایجاد ارقام به بیش از 500مگابیت‌در‌ثانیه می‌رسد. البته اینجا میزان تصادفی بودن اعداد، اولویت اول نیست ».

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  جمعه دهم اردیبهشت 1389ساعت 15:0  توسط محمد  | 

داست بات، روباتی برای بازیافت زباله ها

خیلی‌‌ها خوششان نمی‌آید که هر شب راس ساعتی مشخص، زباله را به ماشین‌های شهرداری تحویل دهند. برای حل این مشکل، روبات رفتگری طراحی شده که زباله‌ها را در هر ساعت از شبانه‌روز جمع و بازیافت می‌کند.

 دفع زباله برای انسان‌ها اغلب کاری ناراحت‌کننده است. اما داست‌بوت یا روبات خاکروبه‌ای قرار است که این مشکل را حل کند. این روبات خانه به خانه گردش می‌کند و بنا به نیاز زباله‌های منازل را بیرون می‌کشد.

هنگامی که با تلفن همراه با داست‌بوت تماس می‌گیرید، او از جی‌.پی.‌اس و حسگرهای حرکتی برای تشخیص مکان تماس‌گیرنده استفاده می‌کند. تا زمان رسیدن روبات، تماس‌گیرنده زباله‌هایی را که می‌خواهد به روبات بدهد انتخاب می‌کند و سپس، داست‌بوت آشغال‌ها را بیرون می‌برد یا در مکان مناسب بازیافت می‌کند.

به گزارش پاپ‌ساینس، پژوهشگران آزمایشگاه سانتانا در پیزای ایتالیا، داست‌بوت را به عنوان راه‌حلی برای مشکلات ماشین‌های حمل زباله که تنها در ساعتی مشخص از راه می‌رسند، تولید کرده‌اند. داست‌بات نه تنها تمام ساعات هنگامی که زباله‌های شما آماده بیرون بردن هستند کار می‌کند، بلکه قادر است در کوچه‌های باریک و مناطق مختلف شهری و روستایی نیز حرکت کند.

این داست‌بات که ظاهری دوستانه دارد، قادر است بیش از 31 کیلوگرم زباله را حمل کرده و با سرعت بیش از سه کیلومتر در ساعت حرکت کند. باتری این روبات نیز تا 16 کیلومتر حرکت را تامین می‌کند. در حالی که حرکت روبات‌ها در سطح شهرها ممکن است برای برخی نگران‌کننده باشد، اما ایده یک ماشین حمل زباله آماده به کار برای افرادی است که از دیدن کیسه‌های آشغال کنار پیاده‌روها خسته شده‌اند.

تنها چیزی که باعث تکمیل بیش از پیش داست‌بات می‌شود، این است که لباس‌ها را نیز به خشک‌شویی منتقل ‌کند!

 

به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم اردیبهشت 1389ساعت 0:44  توسط محمد  | 

چاپگرهای سه بعدی اچ.پی به بازار عرضه شد

 بزرگ‌ترین تولیدکننده محصولات رایانه‌ای جهان، عرضه چاپگرهای سه‌بعدی خود را در بازار آغاز کرد. این چاپگر 17هزار دلاری می‌تواند طراحی CAD را با استفاده از پلاستیک مذاب به نمونه یکپارچه سه‌بعدی تبدیل کند.

 در ماه ژانویه / دی گذشته، شرکت اچ‌.پی اعلام کرد که قرار است چاپگری سه بعدی به بازار ارائه دهد و زمان و مکان آن را متعاقبا اعلام خواهد کرد. اکنون، استراتاسیس، شرکتی که در حال تولید این وسیله برای اچ‌پی است، اعلام کرد که نخستین دستگاه‌های سه بعدی دیزاین‌جت با مارک اچ‌پی را روانه بازار کرده و این وسیله در ماه می/ اردیبهشت تنها در اروپا در دسترس عموم خواهد بود.

به گزارش پاپ‌ساینس، دیزاین‌جت سه‌بعدی در فناوری مدل‌سازی استراتاسیس، طراحی‌های سه‌بعدی آتوکد را به نمونه‌های واقعی ملموس تبدیل می‌کند. در این شیوه با استفاده از لایه‌های بسیار نازک پلاستیک ای.بی.اس مذاب که بر روی یکدیگر قرار می‌گیرند، جسم سه‌بعدی یکپارچه‌ای تولید می‌شود. طرح سه‌بعدی بر روی پلاستیک‌هایی با رنگ عاج فیل چاپ می‌شوند و چاپگر سه‌بعدی دیزاین‌جت می‌تواند هر بخش را به یک رنگ درآورد. تنوع رنگ این ابزار نیز هشت رنگ است.


با توجه به کاربرد این وسیله در تجارت‌های کوچک و بزرگ و موسسات آموزشی، این محصول برای افرادی که قصد دارند نمونه واقعی محصول خود را بلافاصله پس از طراحی در دست داشته باشند، مناسب است. این تسهیلات باعث صرفه‌جویی زیادی در زمان و مکان می‌شود، اما با هزینه‌ای بسیار سنگین از راه خواهد رسید.

پیش‌بینی شده بود که هزینه این چاپگر که نمونه آن توسط استراتاسیس تولید شده، حدود 15 هزار دلار باشد. اما اچ‌پی اعلام کرد که قیمت این چاپگر سه‌بعدی دیزاین‌جت کمتر از 13 هزار یورو یا زیر 17 هزرا دلار خواهد بود. بنابراین به نظر می‌رسد ورود به جمع دارندگان این چاپگر برای بیشتر مردم، حداقل در آغاز غیرممکن خواهد بود.

اما گذشته از این‌ها به نظر می‌رسد این چاپگر اچ‌پی مزیتی دارد که دیگر سیستم‌های تجاری موجود ندارند و آن، سهولت استفاده است. یک دیزاین‌جت در گوشه دفتر کار، به معماران، مهندسین، تولیدکنندگان و طراحان این امکان را می‌دهد که بدون ترک میزهایشان، کارشان را در مدلی پلاستیکی تکمیل کرده و در دستان مافوق یا مشتریان خود قرار دهند. این چاپگر تصاویری با جزئیات گوناگون را با دقت مناسبی تولید می‌کند. این روند می‌تواند صرفه‌جویی زیادی در زمان و هزینه‌ها به همراه داشته باشد، بخصوص اگر طراحان کار خود را در مرتبه نخست، درست انجام ندهند.

هرچند 17هزار دلار مبلغ هنگفتی است، اما دیزاین‌جت سه‌بعدی با توجه به اندازه و قابلیت‌ها، در میان اقتصادی‌ترین سیستم‌های نمونه‌سازی سریع جای گرفته است

چیزی که باعث می‌شود دیزاین‌جت گامی بزرگ در مسیر چاپ سه‌بعدی باشد، کیفیت نمونه‌های تولیدی است که مسلما در هفته‌های آینده با ورود این محصول به بازارهای انگلیس، اسپانیا، فرانسه، ایتالیا و آلمان اخبار بیشتری در مورد آن‌ها به گوش خواهد رسید. اما برای افرادی که به این بازارها دسترسی ندارند جای نگرانی نیست، این وسیله به‌زودی در سراسر جهان به بازار عرضه خواهد شد.


به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم اردیبهشت 1389ساعت 12:56  توسط محمد  | 

وقتی روبات معنی دست دادن را می فهمد

 با افزایش توانایی روبات‌ها و استفاده آن‌ها از توانایی‌های بینایی و شنوایی، پژوهشگران درتلاشند احساس لامسه را نیز به این ماشین‌ها بیافزایند. پوست مصنوعی، یکی از تازه‌ترین دستاوردهای روباتیک به شمار می‌رود.

شاید پوست یکی از تعیین کننده‌ترین معیارها برای زیبایی باشد ، اما برای روبات‌ها طراحی یک پوست کارآمد می‌تواند نقش مهمی در مقبولیت آن‌ها در اجتماع بازی کند. یک پوشش حساس به تماس می‌تواند از آسیب وارد کردن تصادفی این روبات‌ها به دیگران پیشگیری کند.

به گزارش نیوساینتیست، در ماه می / اردیبهشت ، تیمی از موسسه تکنولوژی ایتالیا، آی.آی.تی در جنوآ اولین پوست حساس به لمس را که برای روبات انسان‌نمای iCub طراحی شده است به آزمایشگاه‌های سراسر اروپا خواهد فرستاد. آی.آی.تی و شرکایش توانسته‌اند سنسورهای قابل انعطافی را بسازند که روبات‌ها را قادر به لمس دنیای اطرافشان می‌کند.

جورجیو متا دانشمندان روبوتیک در آی.آی.تی در این باره گفت: «پوست یکی از تکنولوژی‌هایی بود که کمبود آن در روبات‌های انسان‌نما احساس می‌شد. یکی از اهداف ساخت این روبات‌ها ارتباط آسان و نزدیک با انسان است. اما این موضوع زمانی امکان‌پذیر است که روبات از آن‌چه توسط اعضای موتوری قدرتمندش لمس می‌کند، آگاه باشد».

پوستی از سیلیکون
متخصصان روباتیک تاکنون روش‌های متعددی را امتحان کرده‌اند تا بتوانند یک پوست حسگر بسازند. در نمونه‌های اولیه مانند روبات CB2 که در دانشگاه اوزاکای ژاپن طراحی شده، چند صد سنسور داخل یک پوست سیلیکونی قرار گرفت.
ریچارد واکر از موسسه Shadow Robot واقع در لندن گفت: «اکنون روش‌های بسیار زیادی برای حس کردن در حال پدیدار شدن هستند. اما تا زمانی که این روش‌ها روی روبات‌های متعددی آزمایش نشوند، نمی‌توان گفت کدام یک از آن‌ها برای چه کاربردی مناسب هستند».

متا می‌گوید: «علاوه بر این ، معیارهای زیادی وجود دارد که باید در پوست وجود داشته باشد. برای مثال پوست باید قابل انعطاف باشد، مساحت زیادی را بپوشاند و قادر باشد حتی کوچک‌ترین تماس‌ها را در هرجایی روی خود تشخیص دهد».

iClub
یک روبات انسانن‌ما و در اندازه یک کودک سه و نیم ساله است. بودجه این پروژه توسط کمیسیون اروپا تامین شده است. خصوصیات تکنیکی iCub کاملا متن باز بوده و تاکنون بیش از 15 آزمایشگاه در سراسر اروپا نمونه‌های خود از این روبات را ساخته‌اند. بنابراین آی.آی.تی برای تست کردن پوست طراحی شده خود روبات‌های زیادی در اختیار خواهد داشت.

این پوست از بوردهای مثلثی شکل قابل انعطافی ساخته شده که مدارهای الکتریکی روی آن چاپ شده است . این بوردها به عنوان سنسور عمل کرده و قسمت زیادی از بدنه iCub را می‌پوشاند. هر مثلت قابل انعطاف 3 سانتی‌متر است و دارای 12 اتصال مسی خازنی است. بین این بردها و لایه خارجی که از جنس لیکراست و یک تماس فلزی بین هر کدام از این اتصالات مسی برقرار می‌کند، یک لایه لاستیک سلیکونی به عنوان جدا کننده قرار می‌گیرد . لایه لیکرا و مدارهای قابل انعطاف دو طرف خازن‌های حس کننده فشار این پوست را تشکیل می‌دهند.

با این شیوه طراحی ، 12 پیکسل لمسی یا taxel در هر مثلث حس خواهد شد. این دقت taxel می‌توان الگوهایی مانند چنگ انسان را روی بازوی روبات تشخیص داد.

این روبات می‌تواند فشاری به اندازه وزن یک گرم را روی هر taxel حس کند. هم‌چنین این پوست به سنسورهای حس کننده دما که از نیمه‌رساناها ساخته شده‌اند نیز مجهز است. قرار است اولین نمونه از این پوست در ماه می / اردیبهشت ارائه شود.

آی. آی. تی همچنین تصمیم دارد یک لایه از پلیمر پیزوالکتریک یا PVDF به این پوست اضافه کند. زیرا سنسورهای خازنی فقط فشار مطلق را اندازه‌گیری می‌کنند، اما PVDF‌ها در هنگام تغییر شکل بر اثر تماس ولتاژی تولید می‌کنند که از آن می‌توان برای تخمین نرخ تغییرات فشار استفاده کرد.

بنابراین اگر یک روبات نوک انگشتش را روی یک سطح بکشد ، می‌توان با کمک لرزشی که در اثر اصطحکاک تولید می‌شود جنس سطح را حدس زد. با چنین حساسیتی می‌توان تخمین زد که چه میزان نیرو برای بلند کردن اشیا مختلف مانند یک بشقاب چینی لغزنده لازم است.

پوست کوانتومی
فیلیپ تیسام، رئیس شرکت بریتانیایی پراتک در شمال یورک شایر چندان علاقه‌ای به پوست‌های حسگر که با خازن‌ها ساخته شده‌اند ندارد ، چرا که معتقد است بر اثر استفاده پی در پی ، این پوست‌ها حساسیت خود را از دست می‌دهند.

پراتک در عوض یک ماده الاستیک و کشی را به نام کامپوزیت تونلی کوآنتومی QTC معرفی کرده است. این محصول از یک لایه پلیمری مانند لاستیک سیلیکونی تشکیل شده که توسط نانوذرات میخی نیکل پر شده است. یک ولتاژ در سراسر این پوست منتشر می‌شود و زمانی که فشرده می‌شود، همراه با کوچک شدن پلیمر ، فاصله بین نانوذرات تغییر پیدا کرده و باعث جریان پیدا کردن الکترون‌ها یا تونل شدن آن‌ها از یک نانوذره به ناحیه بعدی که در حال لمس شدن است می‌شود. مقاومت الکتریکی این ماده سریعا کاهش پیدا می‌کند و به نسبت نیرویی که به سطح وارد شده، می‌توان میزان تماس را اندازه‌گیری کرد.

در آزمایشگاه رسانه‌ای موسسه تکنولوژی ماساچوست، ام.آی.تی، آدام ویتسون در حال ساخت یک پوست حس‌گر مبتنی بر QTC برای شرکت‌های روبات‌سازی تجاری است. اما به جای استفاده از یک پوست سخت و چسبان ، ویتون از یک پوشش رهاتر استفاده کرده که بیشتر شبیه به لباس است.

اما قابلیت‌های شگفت‌انگیز دیگری نیز می‌تواند توسط QTC‌ها پیاده‌سازی شود . برای مثال می‌توان از QTC به عنوان یک بینی الکتریکی استفاده کرد.

در صورتی که پلیمر اصلی به درستی انتخاب شود، می‌توان از واکنش‌هایی که بین گازهای فرار شیمیایی در فضا انجام می‌شود استفاده کرده و به این ترتیب می‌توان یک بینی الکتریکی طراحی کرد که قادر است برای مثال نشت گاز را در خانه تشخیص دهد. وینتون در این باره گفت : این بدان معناست که ما می‌توانیم قابلیت‌هایی به روبات‌ها اضافه کنیم که پوست خودمان قادر به انجام آن نیست.

البته این بدین معنا نیست که پوست ما در ساخت این تکنولوژی‌های جدید تاثیرگذار نبوده است. Shadow Robot به زودی آزمایش یک سرانگشت حساس به لمس شبیه به انسان را در پایگاه راه‌اندازی Syntouch در کالیفرنیا آغاز می‌کند.
این سرانگشت از یک کیسه پر از مایع تشکیل شده است که درست مانند یک انگشت واقعی به نظر می‌رسد و مجهز به سنسورهایی است که می‌توان لرزش ، فشار و دما را اندازه‌گیری کند.

به هر حال هر کدام از این تکنولوژی‌ها که با موفقیت بیشتر همراه شد، پوست‌های حس‌گر روبات‌ها می‌تواند به ما در ارتباط بهتر با این یاران انسان‌نمای آینده کمک کند.


به نقل از: khabaronline

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم اردیبهشت 1389ساعت 12:48  توسط محمد  | 

روبات شش پای کره ای، زیردریایی ها را نجات می دهد

پس از غرق شدن ناو کره جنوبی و کشته شدن ده‌ها سرباز، دولت کره جنوبی ساخت روبات‌های شش‌پایی را به دانشمندان این کشور سفارش داده تا با قابلیت حرکت سریع در اعماق دریا،‌ عملیات جستجو و نجات را سرعت بخشند

کره جنوبی می‌خواهد تا سال 2016/ 1395 روبات‌های آبی بسازد که بتوانند شنا کنند، مایل‌ها روی بستر دریاها راه بروند و عملیات جستجو و یا نجات را انجام بدهند. با این که استادان علوم روباتیک این کشور چندان راضی به نظر نمی‌رسند، ‌اما کره جنوبی اصرار دارد که تا زمان مقرر این روبات‌ها را در اختیار داشته باشد.

بر اساس گزارشی که پاپ‌ساینس منتشر کرده است، دولت کره جنوبی اعلام کرده طی پنج سال آینده 18 میلیون دلار برای ساخت این روبات‌ها هزینه خواهد کرد. به نظر می‌رسد که بعد از حادثه غرق شدن ناو چئونان کره جنوبی در ماه پیش که منجر به کشته شدن ده‌ها سرباز شد، دولت این کشور بودجه پروژه روبات‌های ناجی را دو برابر کرده است.

این روبات‌ها قرار است که شش پا داشته باشند و بتوانند با سرعت 30 متر در ثانیه روی بستر دریا حرکت کنند و با سرعت 17 متر در ثانیه ‌در آب شنا کنند. ویژگی متفاوت این روبات، قابلیت حرکت روی بستر دریا در عمق  6 کیلومتری خواهد بود. به علاوه این روبات، دستگاه کاشف زیر دریایی بوسیله امواج صوتی را نیز با خود حمل خواهد کرد.

نسخه‌ای از آن که توانایی حرکت در آب کم‌عمق را دارد،‌ تا سال 2012/ 1391 عرضه خواهد شد و نمونه آب‌های عمیق هم برای قبل از 2016/ 1395 وعده داده شده است.‌ دولت کره جنوبی بر این عقیده است که داشتن چنین تجهیزاتی باعث سرعت گرفتن عملیات جستجو و نجات در حوادثی مانند غرق شدن چئونان می‌شود،‌ حوادثی که در دریای غربی با دید کم و جریان‌های جزر و مدی قوی زیاد اتفاق می‌افتد.

اما کشورهای دیگر هم در زمینه ساخت روبات‌های زیردریایی فعالیت‌های چشمگیری داشته‌اند. سال گذشته آمریکا برای اولین بار روباتی را ساخت که ‌توانست در اواخر سال گذشته/ پاییز سال گذشته، از زیر آب از اقیانوش اطلس عبور کند. در همان زمان، یک روبات کانادایی بر پایه اینترنت، موفق شد برای اولین بار برای مشاهده به زیر دریا برود.

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اردیبهشت 1389ساعت 23:34  توسط محمد  | 

جنگ تمدن ها: موبایل در برابر کامپیوتر

با افزایش سرعت پردازنده‌های موبایل و گذشتن از مرز 1 گیگاهرتز، قدرت گوشی‌های همراه به رایانه‌ها نزدیک‌تر شده است. آیا نسل بعدی پردازنده‌های موبایل می‌توانند کامپیوترهای خانگی را از میدان به در کنند؟
اگر شما یک موبایل هوشمند داشته باشید، همان اندازه می‌توانید از طریق موبایل خود به جستجو در گوگل بپردازید که از طریق کامپیوتر شخصی. دلیل این امر این است که، در برخی از موارد، یک گوشی موبایل هوشمند پیشرفته از قدرت پردازش و توانایی پخش فایل‌های چند رسانه‌ای به اندازه یک کامپیوتر برخوردار است. کامپیوتر جیبی همیشه روشن همواره متصل به شبکه، برای مدت‌های مدید یک رویا بوده است، و اکنون به واقعیت بدل می‌شود. ولی به نظر می‌رسد که نسل بعدی مغزهای گوشی‌های موبایل این رویا را از این هم فراتر ببرند؛ شاید آنقدر دور که حتی روزی بتوانند جایگزین کامپیوتر رومیزی شما بشوند.

به گزارش پاپ‌ساینس، پردازنده یک گیگاهرتزی موبایل Snapdragon شرکت کوالکوم، که در هر موبایل پیشرفته با سیستم عام اندروید که در سه ماه گذشته تولید شده‌اند (مانند Nexus One و HTC Evo که به زودی وارد بازار می‌شود) قرار دارد، به رغم این که به نظر پرقدرت می‌رسد، ولی مانند کلاه‌های قدیمی بزرگ و جاگیر است. زمان برای قوی‌تر شدن و سریع‌تر شدن (ولی نه بزرگ‌تر شدن) فرا رسیده است.

نسل بعدی موبایل‌ها، که بر قدرت مدارهای سیلیکونی بسیار پرقدرت متکی هستند، می‌توانند با داشتن توانایی برای اتصال اتصال به مانیتورهای کیفیت بالا و پخش و ضبط ویدیوهای با کیفیت بالا از قالب سنتی موبایل‌ خارج شوند. ولی، یک موبایل چگونه می‌تواند قدرتی به اندازه یک لپ‌تاپ داشته باشد (حتی بیشتر از یک نت‌بوک) و کماکان در این اندازه باقی بماند؟

ولی در انتهای قیمت پایین طیف موبایل‌های هوشمند، پاسخ ساده است: دو چیپ را در یک موبایل قرار بده. یان انرسن، یک تحلیل‌گر پژوهشی متخصص در پردازنده‌های سیلیکونی موبایل، به تمایل روزافزون به مجتمع سازی اشاره می‌کند. رادیو و پردازنده را در یک جا قرار دهید؛ برنامه‌ای که برای محدوده موبایل‌های هوشمند کم بودجه (محدوده زیر 100 دلار) عالی است. برای مثال راه حل کم بودجه مارول، مودم و پردازنده نسل سوم خود را روی هم قرار داده و هرچند سرعت کلاک پردازنده تنها در حدود 800 مگاهرتز است. ولی جاذبه اصلی در این است که هر یک از این دو را در محل خود قرار دهیم.

این ساختاری است که در ورای بسته موبایل آینده تگزاس اینسترومنت قرار دارد. شرکت یک پلاتفرم موبایل را به نمایش گذارده که OMAP4 نام گرفته و آن قدر پرقدرت است که از هر چیز دیگری در این بازار پیشی بگیرد. این پردازنده، که تا اوایل سال 2011 در موبایل‌ها به کار گرفته خواهد شد، می‌تواند همانند یک کامپیوتر به هر وسیله جانبی متصل شود. نمونه به نمایش در آمده، به طور همزمان دو تصویر جداگانه را بر روی دو نمایشگر صفحه لمسی به نمایش گذاشت. ولی این همه داستان نیست؛ تگزاس اینسترومنت ادعا می‌کند که پردازنده سیلیکونی را تجهیز کردند که با سه دوربین (دو دوربین 2.5 مگاپیکسلی برای گرفتن عکس‌های استریواسکوپ سه بعدی و یک لنز 12 مگاپیکسل با قابلیت گرفتن عکس‌های با کیفیت بالا) و یک پروژکتور پیکو کار کند. حتی ضبط تصاویر سه بعدی با کیفیت نیز کاملا امکان پذیر است، چرا که پردازنده گرافیکی آن می‌تواند تصاویر تا 20 مگاپیکسلی را نیز پردازش کند.

شرکت کلمبیایی چیپ ساز مارول نیز محصول مشابهی را در دست ساخت دارد. پردازنده‌های جدید Armada این شرکت می‌تواند با ویدیوهای 1080p و چهار مانیتور به طور همزمان کار کند.

کوالکوم نیز برای عقب نماندن از این قافله، در نظر دارد تا اسنپ‌دراگون را با یک پردازنده 1.2 گیگاهرتزی تجهیز کند و آن را برای آندروید 2.1 و ویندوز موبایل 7 آماده کند. این پردازنده هنگامی که به یک تلویزیون HD متصل باشد، اجازه نمایش ویدیوهای 1080 با HDMI را می‌دهد. هسته‌های دوگانه آن همچنین به معنی توانایی گرافیکی فوق سریع برای کار با واسط‌های کاربری سه بعدی سطح بالا هم می‌شود.

اگر تاکنون فکر می‌کردید که نمی‌توانید با موبایل خود کار کنید، فقط مدتی صبر کنید: در عرض دو سال آینده، موبایل‌ها می‌توانند به حدی از رشد برسند که جایگزین کامپیوترهای شخصی شوند. تصور کنید که اگر تمام چیزی که می‌خواستید یک نمایشگر، کیبرد و ماوس بود، و می‌توانستید فقط تلفن خود را بردارید و آماده شوید تا هر جایی که می‌خواهید بروید؛ و با این وجود تمام آلبوم‌های فیلم و موسیقی و کاربری‌های شخصی خود را هم در جیب خود داشته باشید. دیوانگی به نظر می‌رسد؟ شاید نه بعد از این.

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اردیبهشت 1389ساعت 1:26  توسط محمد  | 

باکتری ها، میکرو ماشین ها را به حرکت در می آورند

 محققان موفق شده‌اند با استفاده از نوسانات حرکتی باکتری‌های هوازی ساکن آب و جریان گردابی حاصل، چرخ‌‌دنده‌های کوچک را به حرکت درآورند. این موفقیت میتواند عصری جدید را در صنعت میکروروباتها آغاز کند.

 پژوهشی که توسط محققان آزمایشگاه ملی آرگون انجام شده، نشان می‌دهد باکتری‌های هوازی قادر به حرکت در آب می‌توانند انواع مختلفی از چرخ‌دنده‌ها را نیز به حرکت درآورند.

این تحقیق که اولین تجربه استفاده از شناگرهای میکروسکوپی برای نیرو‌دادن به چرخ‌های کوچک و به حرکت درآوردن آنها به شمار می‌رود، می‌تواند مقدمه استفاده از آنها، چه به صورت طبیعی مانند انواع باکتری‌های هوازی و چه مصنوعی مانند نانوربات‌های متحرک برای به گردش درآوردن چرخ ها، چرخ دنده‌ها و نیرو دادن به ابزارهای بسیار‌کوچک باشد.

به گزارش دیسکاوری، باکتری‌ها قادرند چرخ‌هایی را به گردش درآورند که یک‌میلیون‌بار از آنها بزرگ‌تر هستند. برای این کار آنها تنها به صورت تصادفی در اطراف می‌چرخند و هنگامی که جمعیت قابل‌توجهی داشته باشند، به عنوان مثال 10میلیارد باکتری در هر سانتیمتر‌مکعب مایع، چرخ‌ها را همراه این جریان به گردش درمی‌آورند. محققان این نیرو را «جریان گردابی همگن در مقیاس بزرگ» نامیده‌اند.

تلاش مشترک میلیاردها باکتری در نهایت به چرخش چرخ‌دنده‌هایی ختم می‌شود که مانند انواعی هستند که عقربه‌های ساعت را به گردش در می‌آورند. این پدیده که چرخ‌دنده‌های براونی نامیده می‌شود، حاصل نوسانات ممتدی است که به طور مستقیم باعث حرکت در سیستم‌های مکانیکی کوچک می‌شوند.

سرعت این جریان و انرژی حاصل از آن توسط افزایش یا کاهش حجم اکسیژن آب که ماده مورد نیاز باکتری‌ها است، قابل کنترل می‌باشد. این موتور میکروسکوپی می‌تواند برای ایجاد جریان‌های مایع در داخل دستگاه‌های میکروفلویدی که در آزمایشگاه‌های گوناگون کاربرد دارند، به کار گرفته شود.

+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم اردیبهشت 1389ساعت 12:26  توسط محمد  | 

تولید ماهیچه مصنوعی نیرومند برای روباتهای آینده

 پژوهشگران ام.آی.تی با ساخت یک آلیاژ هوشمند جدید، به فعال‌کننده‌هایی فوق‌العاده کوچک و قوی دست یافته‌اند که با شبیه‌سازی ماهیچه‌های انسانی، اندام‌های حرکتی نیرومندی برای روبات‌های آینده فراهم می‌کنند.                                                                                         
پژوهشگران موسسه فناوری ماساچوست موفق شده‌اند از آلیاژ‌های دارای حافظه شکلی، که در مواجهه با گرما تغییر شکل می‌دهند، به عنوان ماهیچه‌های کوچک برای دستگاه‌های برقی استفاده نمایند. دستگاه‌های مکانیکی جدیدی که بر پایه این آلیاژها ساخته می‌شوند، سه تا شش برابر موتورهای برقی قابلیت گردش دارند، در حالی که تنها یک بیستم آن‌ها وزن دارند.

بر اساس گزارش پاپ‌ساینس،‌ این ابزار که تحت عنوان فعال‌کننده یا محرک شناخته می‌شوند را می‌توان از ورقه مسطحی از فلز، با شکافی به عمق تنها یک میلیمتر جدا نمود. ایده این ماهیچه‌های مکانیکی کوچک در واقع از ایده روبات‌های قابل پرینت گرفته شده است. بر اساس ایده روبات‌های قابل پرینت، می‌توان درست مانند پرینتر‌های جوهری، ‌با استفاده از مواد فلزی و پلاستیکی، یک روبات را لایه لایه درست و سر هم کرد.

روبات گردان

راز سبک وزنی این فعال‌کننده‌ها در شکاف‌های مستطیلی است که روی آلیاژ حک می‌شوند و مقاومت الکتریکی آن را بالا می‌برند. بنابراین، تنها مواد اطراف این شکاف‌ها با عبور جریان الکتریکی گرم می‌شود.

در ساخت فعال‌کننده‌های قدیمی از نوعی آلیاژ گرفته شده از آهن استفاده می‌شد که بعدها به ابداعات جدید در وسایل جراحی و ساخت ساختمان‌های مقاوم در برابر زلزله انجامید. اما فعال‌کننده جدید پژوهشگران ام.آی.تی می‌تواند خیلی سریع‌تر گرما را دفع کند و انرژی کم‌تری هم استفاده می‌کند،‌ چون تنها بخشی از آن با عبور جریان الکتریکی گرم می‌شود.

در نتیجه،‌ فعال‌کننده‌های جدید می‌توانند نیرویی معادل 160 برابر وزن خود را به وجود بیاورند. در حال حاضر، فعال‌کننده‌های فعلی تنها در به راه انداختن باتری‌ها و ساخت یک روبات گردان قابل کنترل از راه دور به کار می‌روند. باید دید در آینده نزدیک فعال‌کننده‌های جدید، کوچک و پرقدرت ام.آی.تی چه قابلیت‌های تازه‌ای به روبات‌ها خواهند بخشید. می‌توانید تصاویر بیشتری از این فعال‌کننده را در سایت ام.آی.تی ببینید.

+ نوشته شده در  سه شنبه سی و یکم فروردین 1389ساعت 23:44  توسط محمد  |